Omzwervingen van Marc en Josephine

12 juni 2022

Ter voorbereiding van onze trip hadden we tickets geboekt voor de Eiffeltoren. Hoewel ik al 2 keer eerder in Parijs ben geweest, was ik hier nog nooit geweest. Herinner me wel een van de eerste foto’s van mijn ouders samen dat ze hier naar boven zijn geweest. Gechapperoneerd, want ze waren toentertijd (54 jaar geleden?) nog niet getrouwd. Gelukkig zijn de tijden veranderd!

Die tickets scheelt ons beneden al drie kwartier voor de kaartenverkoop, maar op de 2e verdieping moeten we nog een uur wachten voor de rit naar de top. In de rij staan we achter een jong stel uit Hoofddorp / Beverwijk. Ik lees wat weetjes voor over de Eiffeltoren en we vermaken ons met wat kletsen.

Eenmaal boven hebben we een prachtig uitzicht over Parijs. Wat een hoop daken toch! Er wordt flink gewoond in Parijs. De Seine steekt mooi groen af bij de grijze daken. Beneden ons varen een hoop schepen voorbij, waaronder ook een vrij grote platbodem met Nederlandse vlag.

Weer terug beneden in het circus staat ons bij de uitgang nog een ander circus te wachten. Door middel van bordjes word je bij het verlaten van het terrein gewaarschuwd voor (agressieve) straatverkopers. Met zijn achten staan ze op een rijtje!

Eenmaal weer buiten pakken we onze fietsen en fietsen een rondje door Parijs. Onderweg zoeken we naar wat geocaches en bezoeken we plekken waar we nog niet zijn geweest, bijvoorbeeld de Opera en het Louvre. Er is nog zó veel te zien!

Vorig jaar zomer zagen we een film / documentaire over ene Reginald Dwight. We waren zo onder de indruk van de film dat we in een impuls kaartjes kochten voor het concert van vanavond, de Goodbye Yellow Brick Riad Farewell Tour. Wat begon met een idee voor een stedentrip werd de afsluiter van de vakantie. Aan het begin van de avond namen we de metro naar La Defense, één van de kantorenwijken van Parijs. Hier staat het Parijs La Defense Arena. Vergelijkbaar met de Ziggo dome maar dan bijna 2x zo groot.

Elton John begon even na 19 uur met zijn optreden. We kenden niet alle nummers, want we zijn geen groot fan. Maar wat een enorme zaal! Bij “I’m still standing” ging het dak er af en lieten de heren van gemiddeld 75 jaar horen dat ze dat nog wel kunnen. Aan het loopje en manier van gaan zitten op zijn pianokruk kun je echter wel zien dat Elton John een heer is op leeftijd. Op het podium staat een vleugel die heen-en-weer kan bewegen over het podium. Naast Elton John staat er nog een keyboardspeler, een bassist, een gitarist en maar liefst 3 percussionisten. De meesten werken al zo’n 50 jaar samen en de loyaliteit jegens elkaar spat er vanaf. Ik bedacht me net dat als je dat in het bedrijfsleven zou roepen, je waarschijnlijk de vraag zult krijgen of je niet vastgeroest bent. Zeer goed op elkaar ingespeeld in dan juist de positieve kant.

Ook de stem van Elton is duidelijk ouder geworden (hoge noten worden vermeden) en tussen de nummers wordt er lang de tijd genomen om het publiek te bedanken voor het applaus, maar de sfeer is geweldig ennuh, hij doet toch maar wel op die leeftijd!

Na het “laatste nummer” wordt er met Frans accent Eltón! Eltón! geroepen. Elton John komt nog één keer het podium op en bedankt de Fransen dat ze altijd zo goed en gastvrij voor hem zijn geweest, zowel bij zijn tientallen optredens in Parijs als in Nice, waar hij een deel van het jaar woont.

Hij sluit af met zijn laatste nummer 1-hit (een mix met Dua Lipa), zijn eerste (Your Song) en natuurlijk Goodbye Yellow Brick Road.

Even na 21 uur was de heer klaar met spelen en gingen we weer terug. De 35.000 (?) mensen werden snel en efficiënt afgevoerd naar de treinstations in de buurt en rond 22 uur zijn we weer terug bij het hotel. We doen nog een drankje op het terras en nemen de hoogtepunten van de vakantie nog even door. 7 Sisters, Guernsey en Centre Pompidou.

Tegen 23 uur worden we van het terras geschopt en lopen we terug naar het hotel.

De volgende dag is het tijd voor ons laatste fietstochtje in Parijs. We rijden naar Gare du Nord, waarvandaan onze trein vertrekt. Er staan meerdere fietsers op het perron maar gelukkig is er genoeg ruimte in de trein. De trein is vol en de eerste 1,5 uur, tot aan Amiens, stoppen we niet. Op het eindstation laden we onze tassen nog één keer op de fiets en stappen we de trein uit. 5 minuten later staan we bij de auto.

Inmiddels staan we tussen de vrachtwagens in de middagfile bij Antwerpen. Wat een heerlijke vakantie! Jammer dat het er op zit, maar ook heerlijk om weer naar huis te gaan. Ons eigen bed, onze eigen douche en onze eigen rommel. Nou ja en die van Suus dan. Marc is nog een dagje vrij, ik mag morgen weer aan de bak. Voorlopig zijn mijn schrijfsels weer beperkt, tot aan de volgende trip. Maar we kunnen wel de hele zomer genieten van de vakantiekiekjes van anderen! 😀 Namens de huis fotograaf en redacteur (Marc) en uw schrijfster, dank voor het meelezen en alle leuke reacties!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.