Omzwervingen van Marc en Josephine

7 juni 2022

Het was vanaf Rambouillet zo’n 15 km fietsen tot het eerste dorp, waar we een supermarkt hebben en ons ontbijt halen (incl. koffie en thee). We nemen plaats op een bankje en verpozen zo onze eerst pauze. Er komen twee Duitse dames aanfietsen die net vandaag uit Parijs zijn vertrokken. Als we ze vertellen wat wij in 4 weken hebben uitgehaald, slaan ze zowat steil achterover. En het is nog wel easy-peasy allemaal 🙂. Ik zie bij een van de dames dezelfde telefoon als ik heb. Mijn Zweedse oplaadkabel doet het niet meer, of mijn telefoon. Om dat te kunnen bepalen, wil ik dat even testen. Ze leent me de kabel uit en ik zie direct dat de telefoon laadt met haar kabel. Ik loop nog even de supermarkt in en kom terug met een nieuw kabeltje. Fijn! Ik sluit deze meteen aan op mijn fiets, zodat ik onderweg kan laden. Nee, ik rij niet elektrisch, ik heb een Forumslader, een accu in mijn stuurpen die onderweg bij meer dan 15 km/uur oplaadt. Zo fijn!

We rijden verder over leuke, rustige weggetjes en langs dorpjes. We merken dat we al iets meer in de bewoonde wereld terecht komen, de fietspaden zijn veelal weer gescheiden van de hoofdwegen. Soms is het een zoekplaatje waar je heen moet en is het niet altijd logisch, maar men heeft zijn best gedaan om het fietsers zo aangenaam en veilig mogelijk te maken.

Voor de lunch worden we nog even getrakteerd op een steile weg van 20%. Het laatste deel is zelfs een stuk trap waar we af moeten stappen. Ik haal mijn bikini, die op mijn tas ligt te drogen, open aan een stuk uitstekend ijzer van een oud hek. Ach ja, als dat dan de schade is van deze vakantie…

‘s Middags fietsen we over een bospad, die uiteindelijk weer heel steil omhoog gaat. Maar ik kom er! Hijgend en puffend, maar ik kom er!

We zijn er bijna voor vandaag en het fietsen gaat lekker. We worden bijna van onze fiets getrokken door een Fransman die ging vertellen over zijn eigen tocht langs de Veloscenie. En waar we vandaan kwamen en naar toe gingen.

Uiteindelijk komen we weer bij een Huttopia aan, ditmaal in Versailles. Het is bijna identiek aan de vorige camping. Dit keer hebben we geen tentenveld in het bos, maar slapen we op een 5 meter smalle strook waar je eigenlijk net niet fatsoenlijk een tent recht kunt opzetten. Het deel wat wel recht is, is te klein voor onze 3-persoons tent. We zien bij een kampeer plaats een picknickbank staan. We slepen deze over het terrein en zetten deze op het smalle rechte stuk van ons terrein. We kijken nu 4 kampeerterrassen naar beneden en hebben mooi uitzicht over de camping. We concluderen ook nu weer dat vouwwagens en caravans toch echt uit de mode raken.

Dit keer hebben we een overdekt zwembad maar ook deze is heerlijk, ook met gat in je bikinibroekje. We koelen lekker af en lezen nog wat op het terras.

Tijdens het eten komt er een Vlaams-Amerikaans stel aangefietst die met hun 14 maanden oude dochter op fietsreis zijn. Ik verbaas me over de enorme hoeveelheid spullen die ze mee hebben. Ze maken lichte amok over de smalle strook en dat het eigenlijk het geld niet waard is. Tja, als het je niet bevalt, dan ga je ergens anders heen, denk ik dan. Iets met vraag en aanbod. We bieden hen wel de helft van “onze” picknickbank aan, die we provisorisch repareren zodat de andere kant ook gebruikt kan worden. We maken kennis en wisselen levens- en fietsreiservaringen uit. Ze zijn op reis zolang de financiën het toelaten of dat ze het nog naar hun zin hebben.

We duiken ons bedje in en horen eerst het meisje nog stampei maken, haar tandjes komen waarschijnlijk door. Daarna horen we de snelweg, een trein en vliegtuigen. We zijn bijna in Parijs!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.