Catalonië

Het gaat hard. Ik ben Spanje bijna door. Ik weet wel dat wanneer ik nog een keer in Spanje ga fietsen, ik geen tent meer meeneem. Het zijn weer drie nachten in hostals geworden, twee keer omdat er geen campings waren en één keer, in Montblanc, omdat het hostal midden in het centrum maar 5 euro scheelde met de camping die 3 kilometer buiten Montblanc lag.

Hoe dan ook, ik ben in Catalonië aangekomen, en dat is dankzij de taal goed te merken. Aan het Spaans dat ik de afgelopen drie weken heb opgedaan heb ik om dingen te lezen niets meer. Gelukkig lijkt Catalaans redelijk op Frans, dus helemaal onthand ben ik niet. Het weer is intussen steeds beter geworden, ik kan weer in korte broek en tshirt afdalen.

Dat gold niet voor donderdag, voornamelijk omdat er weinig af te dalen was na de ochtend. De route begon met een korte afdaling tussen de rotstekeningen naar de Ebro. Dat was na Malaga het laagste punt tot nu toe, de gps gaf 50 meter aan. Daarna begon het klimmen, regelmatig tegen of zelfs over de 10 procent heen. De weg kan heel mooi geweest zijn, maar daar heb ik weinig van gemerkt omdat ik vooral erg moe was. In het hostal in Margalef zat het avondeten, dat al vanaf 8 uur te krijgen was, bij de prijs in. Ik viel tijdens het eten bijna in slaap, hoe lekker de zalm ook was.

Na het klokje rond geslapen te hebben was ik de volgende dag weer helemaal fit, al werd het een korte dag. Na geklommen te hebben naar het klooster van Poblet via een geweldige weg direct langs diepe afgronden kwam ik rond de middag in Montblanc aan. Ik had al van een andere fietser gehoord dat de camping ruim 20 euro zou kosten, dus zoals gezegd heb ik een hostal, Els Angels, midden in de middeleeuwse stad genomen. Montblanc was een halve rustdag zeker waard.

‘s Avonds heb ik lekker gegeten in een leuke pizzeria. Het duurde even voordat ik doorhad waarom dit restaurant zo anders was dan alle restaurants en bars die ik bezocht had. Het was de televisie, of beter het gebrek daaraan. Spanjaarden zijn gek op de tv, en die staat dan ook overal aan met het geluid op maximum. Het liefst hebben ze nog meerdere televisies in één bar met allemaal een andere zender op.

Ook de zaterdag bleek niet al te lang te worden. Wel 85 kilometer, maar rond 16 uur was ik al in Manresa. Daar was de optie om een hostal te nemen, of nog ruim 30 kilometer omhoog tot de volgende overnachtingsmogelijkheid. Ik ben toch maar gestopt. Dit was trouwens de eerste keer dat de route, die toch al 10 jaar oud is, niet meer klopte. De laatste 30 kilometer naar Manresa bleek de weg vervangen te zijn door een gloednieuwe autoweg waar fietsen verboden waren. Gelukkig was en een parallelweg, die langs de autoweg slingerde gemaakt, die ik wel kon volgen.

Vanavond ga ik maar weer eens een restaurantje opzoeken, en morgen probeer ik tot een kilometer of 30 voor Girona te komen. Daar is namelijk zowaar een camping.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *