Ziek, zwak en misselijk

De eerste dag in Frankrijk was het tot in de middag bewolkt. Wel was het droog en niet zo koud. De route ging vooral langs diepe kloven met de daarbij behorende mooie uitzichten. ‘s Middags probeerde ik ergens wat te gaan eten, maar het eerste restaurant had menu’s die begonnen bij 40 euro, de tweede op woensdag dicht en de derde zag eruit alsof die nooit meer open ging. Toch bleek er een vierde te zijn, waar ik voor 15 euro een heerlijk dagmenu kreeg. Het eten in Frankrijk gaat toch wat anders dan in Spanje. Waar het daar lopende band werk is en je je hoofdgerecht al voor je hebt staan als je nog met het voorgerecht bezig bent, gaat het in Frankrijk allemaal veel relaxter. Uiteindelijk zat ik ruim anderhalf uur in de binnenplaats lekker te eten.

Als avondeten heb ik een stokbroodje met ham, kaas en tomaat gemaakt. Ik zat te twijfelen of ik toch een pizza op de camping zou halen, en ik heb spijt dat ik dat niet heb gedaan. ‘s Nachts moest ik een stuk of 5 keer mijn tent uit omdat ik over moest geven. De volgende ochtend leek het wel weer te gaan, maar tijdens het fietsen bleek al snel dat dat niet zo was. Ik heb meer in het gras gelegen om op adem te komen dan op mijn fiets gezeten. Na 46 kilometer kwam ik volledig uitgeput op de eerste camping aan waar ik eerst een paar uur heb geslapen. Dat, in combinatie met bouillon en crackers, heeft wel geholpen.

De route van vrijdag ging redelijk soepel, maar het was dan ook bijna zo plat als in Nederland langs het Canal du Midi naar de kust. Dat kan ik niet direct zeggen over de volgende dag, waar een lange steile klim inzat door een geweldig mooi landschap. Het was zo warm dat ik onderweg in watersnood kwam. Gelukkig kwam ik langs een gîte d’etappe waar ik mijn flessen weer kon vullen. Het vinden van een camping was wat lastig, want de eerste twee waar ik langskwam gingen pas 1 juni open. De derde was gelukkig wel open. Gelukkig, want ik vond dat ik intussen wel genoeg had gefietst. Natuurlijk bleek zondag dat er binnen 5 kilometer nog 4 open campings waren.

Die zondag was ook meteen het eind van het eerste deel van de reis. In Durfort werd ik door mijn ouders opgehaald naar camping Sablière in Barjac, waar ik een aantal dagen blijf tot ik aan de volgende 2000 kilometer begin naar Nederland toe. En dat kwam mooi uit, want helemaal opgeknapt was ik nog niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *