Klimmen, maar nu lopend

Ik heb er zeker geen spijt van dat ik voor Granada heb gekozen. Wat een geweldig mooie stad is dat. Het hostel zit midden in de Arabische buurt midden in het centrum volop kleine winkeltjes, en de mooiste straten van de stad. Ook met de meeste trappen trouwens, met een rolstoel zou je hier echt heel erg gehandicapt zijn. In het hostel nam ik in de bar een welkomsdrankje, waar ik door twee bejaarde Australiërs die ergens in een hotel geboekt hadden gezelschap kreeg. Later kwam Marlous uit Amersfoort erbij zitten. Hoe meer bier in de Australiërs ging, hoe luidruchtiger ze werden en hoe meer ze Marlous en mij probeerden te koppelen.

De eerste van de twee dagen in Granada was helaas bewolkt en regenachtig, maar ondanks dat en ik om zeven uur opgestaan om naar het Alhambra te gaan. Dat moet je weken van tevoren reserveren. Of je moet, zoals ik heb gedaan, om half acht in de rij voor de kassa gaan staan in de hoop dat je naar binnen kan. Er bleken ongeveer 350 kaarten verkocht te worden, en zo veel mensen stonden niet voor me. Voor 15 euro mocht ik naar binnen. De volgende vier à vijf uur heb ik in het gigantische complex rondgezworven. ‘s Avond werd vanuit het hostel een tapas-tour georganiseerd. Dat werd een gezellige kroegentocht met een groep van 10 mensen met allerlei nationaliteiten.

Gelukkig was het vrijdag wel zonnig, droog en warm. De hele dag heb ik rondgelopen in de stad. In de ochtend alleen, zoekend naar geocaches, in de middag met een groepje uit het hostel met een gids. Zo zie je toch heel andere dingen. Morgen ga ik weer fietsen, maar dit is een plek die ik echt ga missen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *