Om de warmte een beetje voor te zijn, zijn we toch maar een uur eerder opgestaan. Eerst hebben we een bliksem bezoek aan Brighton gebracht. Gisteravond kregen we van twee mannen bij de afwasplek (waar wij kookten en schuilden voor de regen), de tip om toch zeker The Lanes te bezoeken. En Brighton heeft een koffie cultuur. Een mooie stop dus!
Aardige mannen trouwens. Ze kenden elkaar van hun tijd dat ze gestationeerd waren in Duitsland. Ze woonden bij Venlo over de grens maar gingen vaak naar Nederland om te varen of de toerist uit te hangen. Bij het afscheid vroegen ze of we echt niks nodig hadden. “Nou”, zei ik, “een been massage zou niet gek zijn”. Maar daarvoor gold hun aanbod niet 
Koffie in The Lanes dus. We liepen met onze fietsen aan de hand door de smalle straatjes. De buurt was aan het opstarten voor een nieuwe winkeldag. Erg gezellig buurtje.
Na het ontbijt reden we over de boulevard van Brighton. Enerzijds zie je fantastisch mooie gebouwen die ook nog eens goed onderhouden worden (in tegenstelling tot andere delen langs de zuidkust), aan de andere kant wordt de boulevard gebruikt voor een parkeergarage, een supermarkt, sportvelden, honden-uitlaat-plekken of industrieterreinen. Oké, wij hebben ook ooit een ijzersmelterij gebouwd aan zee, maar ik vraag me wel af wat een kaasfabriek daar moet. Toch zie je veel nieuwbouw en veel nieuwe havens gebouwd worden. En dat is leuk, want dat geeft weer veel reuring. En ik hou van bootjes 
We passeren een sluizencomplex en rijden vanaf dan landinwaarts. Met alle hoge hekken voelde het net alsof we gelucht werden in de gevangenis. Het was lang wachten voordat we door mochten, de sluis zat vol.
De route ging verder over leuke fietspaden van grind, met lekker veel beschutting van bossen. De hellingen waren niet zo steil, maximaal 5%. We schoten lekker op!
Na de lunch werd dat wel anders. Bijna 20% was de norm dus voor mij was het meer een wandeltocht dan fietsen. De laatste heuvel kwam Marc wel helemaal op. Wauw! Vanaf daar hadden we prachtig uitzicht over de heuvelige omgeving. Voordat we naar beneden reden, reden we over een schapenpad waar we veel wandelaars passeerden. En daarna ging het echt heuvelaf, vanaf een pad met heel veel keien. Een van de keien schoot weg onder mijn band, tegen mijn scheenbeen aan. Au! Dat wordt een fikse blauwe plek! Eenmaal beneden waren we flink door elkaar geschud. Zo-ho-ho-ho fij-hij-hijn omla-ha-ha-haag.
Uiteindelijk deden we in Arundel boodschappen. Een leuk plaatsje met een alleraardigst kasteel. De plaatsnaam doet me denken aan een plaatsnaam uit een fantasyboek.
Even na Arundel komen we bij de camping aan. The lady was on the phone maar nam daarna uitgebreid de tijd om ons alles te laten zien. Eerst maar eens de tent opzetten, douche en koken bij de speeltuin. Die had tenminste zitjes
Daarna gaan we naar het cafe bij de camping. We doen een paar spelletjes, laden de telefoon op en tot grote hilariteit van de campingeigenaresse (Helen) haal ik mijn mini-toetsenbord uit de tas om mijn vakantiedagboek te schrijven. Het nadeel is dan wel dat het weer een heel epistel wordt, want ik kan net zo snel typen als dat mijn gedachten gaan.
Wat een heerlijke dag was dit. Lekker gefietst, niet te heet weer, wel 61km deze keer! En gewonnen met regenwormen
Als Helen onze horloges en powerbank komt brengen, sein ik Marc dat ik naar bed ga. Heerlijk slapen! En Helen komt ons waarschuwen dat we de was binnen moeten halen, het gaat regenen vannacht. Zo lief!
