Ruim 1,5 uur te vroeg komen we in Calais aan, net te laat voor een boot eerder. We parkeren de auto bij een hotel dat voor een klein bedrag op onze auto past. We krijgen instructies hoe de auto neer te zetten zodat we in het zicht van de camera staan.
We laden de fietsen van de auto en zadelen deze op met onze tassen. Binnen 10 minuten zijn we weg. We rijden door een troosteloos stuk Calais. Overal staan bouwsels van zwervers. We doen boodschappen voor vanavond en rijden richting boot.
Tussen de auto’s en vrachtwagens door staan we in de rij voor de diverse poortjes. Tussen ons en de hard rijdende vrachtwagens is geen afscheiding, ik vond dat best intimiderend.
We rijden de lane waar wij ons op moeten stellen om op de boot te wachten voorbij en parkeren onze fietsen vooraan. Best wel aso, vond ik, maar later bleek dat men er blij mee was. We bleken in de priority lane te staan en wij mochten als eerste het bovendek op.
Op de boot zochten we een plekje. Ik zag een bankje maar werd omver geduwd door een man die daar ook wilde zitten. Ik kan daar nog niet helemaal aan wennen geloof ik, dat geduw en getrek en mensen dicht op elkaar.
Ons volgende plekje was redelijk rumoerig. Vlak naast ons zat een gezin met een krijsend kind en de man begon tegen het kind te schreeuwen. De vrouw was onverstoorbaar met de twee andere kinderen bezig…
Gelukkig vond ik voorin een rustig plekje. Geruime afstand tot anderen en naast ons alleen een ouder stel wat rustig praatte, zodat ik op de bank kon liggen en daarbij in slaap kon vallen. Na ruim een uur wekte Marc me dat we er bijna waren. We konden de witte kliffen van Dover al goed zien. Prachtig!
We mochten als eersten van de boot af. “Follow the red line!” werd ons nageroepen. In het doolhof van de haven was dat een welkome houvast. In Dover moesten we nog wat Engelse Guldens uit de pinautomaat halen, en waren we eindelijk opweg.
En op weg waren we! We waren Dover nog niet uit of we werden getrakteerd op hellingen van 8-15%! Ik mopperde dat ik dit voor mijn lol deed, en Marc reageerde met een brede glimlach. “Zo ken ik je weer”, zei hij. Onderweg werden we getrakteerd op mooie uitzichten vanaf de kliffen.
Vlak voor Folkstone reden we de camping op. Vrijwel direct riep Marc dat hij hier al eens geweest was. We checken in terwijl the season’s finale on the telly was in de bar van de camping: Chelsea – Liverpool. Voordat we de tent opzetten rusten we uit en genieten van het uitzicht over zee.
Terwijl Marc de tent opzet kook ik een maaltijd op het terras van de bar. Ik vermoed dat de wedstrijd in strafschoppen is geëindigd, gezien het snel op elkaar volgende gejoel vanaf de bar. “C’mon lads!”
Na het eten en de afwas nemen we een douche en gaan we meteen ons bed in.
