Marcs Omzwervingen

IJdele Hope

Het fietsen en de heuvels beginnen langzaamaan weer te wennen. Dat is maar goed ook, want vanaf de camping is het een hele dag klimmen naar Chilliwack Lake dat op 660 meter hoogte ligt.Het begint met een zwaar, maar mooi keiïg bospad, maar het wordt steeds uitdagender totdat het niet meer fietsbaar is met volle bepakking. Gelukkig mag dat ook niet meer, want er is een parcours voor een goed doel uitgezet, waardoor wij de geasfalteerde weg mogen en moeten nemen. De track loopt vlak langs deze weg, dus we hebben hetzelfde uitzicht over het fantastische landschap, maar niet de onmogelijke paden.‘s Avonds staan we op een staatscamping aan het meer. Heel mooi gelegen, maar zonder douche. De omgeving maakt dat wel goed.Vanaf de camping is het nog eens klimmen om de bergen over te komen naar Hope. Het hoogste punt ligt op zo’n 1400 meter. We beginnen met een redelijk vlak stuk langs het meer, maar daarna begint het grote klimmen op een onverharde keienweg. De befietsbare stukken zijn maar een procent of tien, maar regelmatig staat mijn hellingswaterpasje op het stuur op twintig procent. En dat is alleen maar omdat het niet meer dat dat kan aangeven.Al ploeterend zijn we afwisselend aan het fietsen of lopend de fietsen vooruit aan het duwen. Dat is heel zwaar, maar we weten dat er ooit weer een afdaling gaat komen. Helaas blijkt de weg doodlopend te zijn, en maakt de track opeens een scherpe bocht naar links. Wat we daar zien kan je echt geen weg noemen. Een pad is zelfs nog een te groot woord voor dit kruipdoor-sluipdoorgeval door de bosjes. En om het nog erger te maken is het nog steiler dan de steilste stukken van het brede pad en ligt er nog sneeuw.Helaas zat er maar één ding op om te doen. Doorfietsen was gewoon onmogelijk, dus dan maar terug. Niet alleen naar de camping aan het meer, maar helemaal terug naar Chilliwack, aangezien vanaf daar een echte weg naar Hope ligt.Het voordeel van twee dagen klimmen is dat de weg terug vooral afdalen was, waardoor dat makkelijk fietsen was. Het nadeel is dat we na twee fietsdagen weer terug waren bij af. Om dit verdriet enigszins goed te maken zijn we maar een biefstuk gaan eten en een biertje gaan drinken op een terrasje in de buurt van de camping. Je moet toch iets doen.De alternatieve route naar Hope ging een stuk beter. We hebben constant de oude hoofdwegen, parallel aan de snelweg gevolgd waardoor we nagenoeg zonder klimmen in 74 kilometer in de plaats aankwamen. Onderweg hebben we nog wel – tradities moet je immers in ere houden – een outdoorzaak bezocht. De slaapmat van Remko was kapot gegaan waardoor hij op een grote bobbel moest liggen. Gelukkig is Chilliwack een grote plaats en kon er een nieuw matje gevonden worden.In Hope blijven we twee nachten staan. De benen hebben na al die fiets- maar vooral ook duwkilometers wel even wat rust verdiend.

Een gedachte aan “IJdele Hope

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *