Omdat de vakantie bijna voorbij is, houden we een rustdag. Voor zolang als wij dat volhouden…
Bij gebrek aan bakker lunchen we met pizza’s die ze hier op de camping maken.
‘s Middags gaat de wind een beetje liggen dus we pakken de boot en blazen deze bij de camper op. Dat scheelt weer pomp en tas meesjouwen. We laten de kajak achter de camping te water, bij de watersportvereniging van het dorp. We varen zo’n vijf kilometer, want de golven zijn dermate hoog dat we af en toe serieus water maken en het water hoog over de boeg klotst. De volgende investering wordt een spatscherm…
We laten de boot drogen en pakken onze boeken. We staan op een rustige camping op de meest rustige plekken: die zonder stroom. We zien een Duits stel aankomen met een Canadese kano, deze blijkt ook opblaasbaar. Ik ben blij met de compactheid van de onze.
Later op de dag krijgen we buren. Het is Lukas met zijn twee dochters, die hij terug naar Estland brengt, waar ze wonen. We hebben binnen 5 minuten een mooi intiem gesprek en we hebben het over de “drang” van de GGZ/maatschappij om diagnoses te stellen.
Ik warm het prakje op van gisteren en we spelen de hele avond spelletjes. Als het buiten te koud wordt, verkassen we naar de binnentent en uiteindelijk richting bed.
