De laatste dag in Zweden van onze vakantie. We zijn een beetje weemoedig. Het weer is er ook naar. We zijn errug lang weg geweest, maar dat is ons goed bevallen. We ontbijten, ruimen op, zover het gaat met al die natte zooi, en leveren de wc-sleutel in bij de gastheer. Of we het fijn hebben gehad. Samen met de camping in Funäsdalen de fijnste die we hebben gehad, vinden we. Deze had vreselijk schoon sanitair (kunnen we thuis een puntje aan zuigen) en rustige plekken.
Het eerste stuk rijden we over slingerende binnenwegen langs meren en door bossen. We drinken koffie met gebak in Jönköping. Ooit ben ik daar als tiener geweest, maar kan me er niets meer van herinneren.
Het stuk wat ik mag rijden, is over de snelweg. Gelukkig heb ik eens minder flitspalen. We zijn ruim op tijd in een winkelcentrum en daarna gaan we een cache zoeken. Ik loop op mijn slippers een rioolbuis in. De cache zou op zo’n 30 meter in de buis moeten liggen. Ik tel de lengte van de buizen, ik gok op 2 meter. De cache zou op 30 meter moeten liggen, maar na 20 rioolbuizen zie ik nog niks. Ik kijk te veel enge films, want ik zie in mijn gedachten al ratten rondlopen en lijken liggen. Eén grote mindfuck.
Ik kom in een open ruimte waar een andere buis uitkomt op de buis waar ik in loop. Er staan lege blikjes bier en het water gutst van bovenaf voor de ingang van de andere buis. Ik kan dus niet verder. Onverrichter zaken loop ik terug. Om 17.05 uur zijn we weer terug bij de bus, de uiterlijke tijd die ik mee had gekregen (ik wil nog wel eens rekken, ter onvrede van Marc). Op mijn slippers en met koude voeten rij ik naar de terminal. Wie zei ooit dat geocaching suf is?
Het duurt lang voordat we de boot op mogen, en ook nog eens voordat we vertrekken vanwege een technische storing. Met 1,5 uur vertraging vertrekken we. Aan een tafeltje bij het raam spelen we regenwormen, totdat we aan het buffet mogen deelnemen. We hebben alweer een plaatsje bij het raam. De archipel van Gotenburg verandert langzaam in open zee. Staren in het oneindige niks. En een mooie avond en met zon.
Tijdens het eten halen we herinneringen op van de vakantie. De 5-daagse trip in Rogen was toch wel het hoogtepunt van de vakantie, vinden we allebei. De tablet zouden we allebei thuislaten, deze ligt al 3 weken op de bodem van de kledingkast. We zijn allebei ontzettend blij dat we de kajak mee hadden, dit heeft menig hoogtepunt gefaciliteerd. Marc is blij met de voortent, ik ben vooral blij met de afstandsbediening van mijn e-reader (een absoluut decadent en onnodig ding maar zó fijn als je die in je slaapzak ligt!). En mijn hoed. Niet mijn kleur en met zo’n suf koordje onder je kin, maar heeft toch heel veel zon uit mijn gezicht gehouden.
Ook ben ik erg blij met mijn crimi-Zweeds, door de vele Scandinavische series die ik volg. Maar verder dan broer, zus, auto, dood en een paar andere woorden kom ik niet. Marc daarentegen volgt al dagelijks een paar lessen Zweeds op zijn telefoon, en kan bijna alles lezen. Het enige probleem is dat als hij de schroom voorbij is om Zweeds te praten, de Zweden vaak in het (meestal vloeiend en accentloos) Engels verder gaan. Iets waar wij Nederlanders regelmatig ook van worden beticht.
De biertjes van het buffet smaken me heerlijk en terwijl ik zit te typen kijk ik uit over de zee. Ik kan het weer eens niet kort houden 😉 Ik ben blij dat ik hier niet met mijn kajak overheen ga, de golven zijn toch best hoog. Ik fantaseer over volgende tripjes en kijk in het oneindige niks. Nog een minuut of 10 voordat we hier worden weggestuurd. Dan lekker slapen in de ditmaal ruime hut.
