We staan vandaag vroeg op, vanwege de verwachte wind en regen. Als ik de tent uitstap, zie ik het Zweedse stel en hun hond weglopen.
We ontbijten en ik ga naar het toilet. De outhouse stinkt verschrikkelijk naar ammoniak. Waar ik gisteren nog “heerlijk” heb gezeten ga ik nu over mijn nek. Met mijn broek nog op mijn knieën kom ik naar buiten. Net op tijd om daar een deel van mijn maaginhoud achter te laten.
Als alles is opgeruimd, gooit Marc de “Slask”, het vuile water, in de vuilwaterput en kunnen we gaan. Ik sluit de hut af met de deur en de grote grendel, maar niet op slot. Voorzichtig lopen we weer over de rotsen naar de waterkant. Ik ben blij dat we daar niet zijn blijven slapen, want met de regen vannacht en de moerasgrond daar, hadden we in een plas gelegen. We keren de boot om om deze leeg te laten lopen, en pakken de boel in. Bij het inladen, wat we meestal doen vanaf het water, zak ik met iets te diep weg wat resulteert in een natte broek. Gatsie, nu al.
Eenmaal op het water is het haast windstil. Een spiegelglad oppervlak ligt voor ons. Als we stil houden horen we alleen een paar vogels. Als we varen alleen het geklots van het water dat we verplaatsen. Plats, plats, plats, plats. In de verte zien we twee motorboten voorbijvaren. Je mag hier niet gemotoriseerd varen, maar voor de Sami gelden andere regels. Erg hard gaan ze niet.
Rond een uur of één zijn we al bij de aanlegplaats. We leggen de boot op z’n kant en vinden deze aan de kikker van een boot die vol ligt met water en ook een reparatie kan gebruiken. Maar vast is vast. We binden weer de peddels, de pomp en de zwemvesten aan de ketting van die boot. Zo kan het tenminste niet wegwaaien. Dit keer nemen de tas met eten wel mee. Zo zwaar is deze intussen niet meer.
We moeten weer een klein stukje lopen naar Lake Rogen, waar de schuilhut staat. Twee Zweedse vissers laden net hun rugzakken in de kayak en vertrekken. We zetten de tent op en settelen we ons weer. Het is gaan waaien en ik heb het met mijn natte kleding koud gekregen. Toch maar even het water in, want koud ben ik toch al. Tot mijn knieën in het water gooi ik het koude water over mijn lijf. Brrrrr. Ik droog me af en duik de tent in. Hup in de warme slaapzak. Niet veel later komt Marc er bij liggen. Horizontaal en onder gaas is de beste manier om tot rust te komen van alle inspanningen en de muggen. Niet veel later vallen we allebei met ons boek in slaap.
Rond etenstijd worden we wakker. Het heeft flink geregend maar nu schijnt de zon. De wind is weer gaan liggen. Ik heb vanuit mijn slaapzak een fantastisch uitzicht over het meer.
Marc leest de menukaart voor vanavond voor. De zak met eten begint al behoorlijk leeg te raken. Marc kookt water voor het eten en ik maak een klein vuurtje. Thuis eten we nagenoeg zakjes-vrij maar met deze trip kan het niet anders. En zo krijgen we genoeg calorieën en voedingsstoffen binnen. Tijdens het eten komen twee Zweedse mannen aanlopen. Ze lopen ook The green line en hebben elkaar ontmoet in de bus. Ze hebben 25 kilometer gelopen vandaag en zijn een beetje stuk. Net iets te veel met een zak van 15 kilo, aldus de man van 62. Ze wassen zich en gaan rusten in de tent. Als wij zijn opgeruimd en in de tent liggen te lezen en te schrijven, horen we ze eten en kletsen.
