Vliegen met een fiets als ruimbagage is een avontuur op zich…
Vrijdag hebben we besteed aan tas pakken (zo gepiept), huis poetsen voor de oppas (dingetje) en het prepareren van de fietsen (toestand). Bij de fietsenmaker hebben we een aantal weken geleden dozen opgehaald waar de fiets in past. We beschermen het frame met bubbeltjesplastic. De delen die we het liefst zouden beschermen (schijfremmen), zijn haast niet te beschermen, dus het plastic is vooral voor de vorm. De dozen zijn zo groot dat alleen het stuur en de trappers er af hoeven. We proberen of het past en leggen de dozen in de auto, want deze passen niet op de fietsendrager. Wat een gepuzzel!
We staan zaterdag vroeg op om de fiets op de auto te laden. We pikken mijn lieve zus op die ons naar Schiphol brengt en de auto mee terug neemt. Op een rustig plekje barricaderen we een stukje vertrekhal, plakken de dozen in elkaar, laten de banden leeglopen en schuiven de fietsen in de doos. We lopen naar de vertrekhal. Ik voorop om mensen aan te waarschuwen dat Marc met het gevaarte er aan komt. De dozen passen amper door de deuren.
Bij de balie ga ik in de rij staan. Als ik de tas met bagage sta in te checken, komt Marc aanlopen en krijgen we de stickers voor op de dozen. Twee aardige mannen bij de balie voor “odd size luggage” leggen hun telefoons neer, ze krijgen wat te doen!
Ze rammen wat op hun kar om een rooster goed te buigen, anders passen de dozen niet in de kar. We kijken de dozen na en lopen zelf door naar de bagagecontrole.
In een boekwinkel kopen we een reisgids voor Portugal, misschien is dat toch wel leuk als we zeeën van tijd hebben. In een rustig hoekje drinken we koffie en lezen nog wat.
