Dag 9
“Prrrr, prrrr”. Ik voel kattenagels in mijn arm. Ja Suus, je krijgt zo te eten. O nee, we zijn niet thuis. Het is de kat van het hostel, die de slaapzaal is ingeslopen. Gelukkig had ik gisteravond gezien dat ze geen vlooien heeft en goed verzorgd wordt, dus ik liet haar. Maar niet voor lang, ook bij Michelle klimt de kat op het bed en die zet haar de kamer uit. Het is pas 5 uur. Ik draai me om en ga nog even slapen.
Als we opstaan, is Brian al een paar uur wakker. Ook Michelle staat op. Ze wachten nog tot Shawn wakker wordt. Dat kan volgens hen nog wel even duren. Ik zie naast zijn rugtas een hele zak met pillen liggen. Paracetamol voor overdag, paracetamol voor ‘s avonds en een hele stapel melatonine tabletten, want hij kan ‘s nachts niet slapen. Bij elk pijntje dat we hebben biedt hij een pilletje aan, super lief. De volgende ochtend heeft hij ze allemaal uitgedrukt en in een zakje gedaan. Het is net een drugsdealer.
We rijden weer door heuvelachtig landschap. We fietsen maar een klein stukje, naar Coimbra, zo’n 20 km verderop. Vlak voor Coimbra hebben we een prachtig mooi uitzicht op de oude stad. Daarna suizen we de heuvel af en duiken we de stad in.
We brengen onze spullen en fietsen naar het hotel en gaan te voet verder. We lopen een klein rondje door de stad en gaan aan het water zitten bij een tentje met grote tafels. Heerlijk om de hele middag spelletjes op te spelen!
