Eenmaal in Portugal loop ik naar de bagageband voor de tassen en Marc naar de band voor de odd size luggage. Na alle kinderwagens komen de fietsen al. Zoals we ze in Amsterdam achter hebben gelaten, krijgen we ze niet meer terug. De dozen hebben plat in het toestel gelegen en ik vermoed dat er ook tassen op hebben gelegen. Even schrikken maar het blijkt vooral schade aan de dozen.
Ergens in een hoek van de hal is het rustig en begint Marc met uitpakken. De tassen worden pas over een kwartier verwacht, dus ik help Marc met uitpakken. De dozen zetten we opgevouwen op de kar naast de prullenbak. Ik haal het plastic van de fietsen en pomp de banden op. Marc zet de trappers en de sturen op de fiets. Ondertussen zie ik koffers op onze bagageband, dus ik loop nog even terug om onze tas op te halen. Er gaan meerdere mensen vlak naast ons staan. Omdat we naast een stopcontact staan, maar ook om ons uitgebreid te bekijken hoe we dit toch behoorlijk efficiënt doen samen. Drie kwartier nadat het vliegtuig is aangekomen staan we buiten.
We rijden heuvel af de stad in. Al vrij snel is er een fietspad in het midden van de weg. Het hotel wat Marc heeft uitgezocht staat in een straatje met een terras waar Britten net iets te veel bier hebben gedronken en liederen zingen. Eenmaal binnen horen we die niet meer. We zetten de fietsen in een dienstruimte en droppen de tassen in de kamer om daarna in de stad te gaan eten.
