De Hadrians Wall

Doordat Falco mij de eerste weken zal ‘achtervolgen’ per auto was het erg handig om in IJmuiden te komen: Mij fiets past makkelijk achterin zijn bestelbusje. Helaas was een van mijn achtertassen tijdens de val ook wat doorzichtig geworden waardoor deze niet meer echt waterdicht is. Onderweg zijn we daarom maar even in Woerden bij de Zwerfkei gestopt waar ik nieuwe tassen heb gekocht. Deze keer weer Vaude, want ik vind de manier waarop het sluitsysteem van dat merk werkt handiger dan bij Ortlieb.

We waren vroeg bij de boot en daardoor stonden we op de boot redelijk vooraan. Dat had de volgende dag als voordeel dat we snel de douane door waren. De boot zelf is vooral groot en erg warm. In de hut was het ‘s nachts zo warm dat lakens volledig overbodig waren. Helaas zijn de muren van karton en was de overbuurman een heel tropisch regenwoud met grof geschut aan het kappen. Gelukkig stopte dat abrupt. Ik weet niet of iemand hem wakker heeft gemaakt of dat hij nu dood is, maar ik kon in ieder geval slapen.

In Newcastle zijn we eerst een ontbijtje gaan halen waarna ik ben gaan fietsen. De eerste dag was voornamelijk stadsverkeer, om Newcastle door te komen. Voor mijn gevoel heb ik meer voor stoplichten staan wachten dan dat ik daadwerkelijk gefietst heb. Toch ben ik uiteindelijk een stuk buiten de stad op een camping terecht gekomen, waar ik Falco belde om door te geven waar hij naar toe kon rijden. Uiteindelijk is dit de enige dag op dit stuk van de route geweest waarop we zelf gekookt hebben.

De donderdag was behalve erg mooi ook heel zwaar. Zoals elke fietsreis zijn de eerste heuvels altijd het moeilijkst, en deze waren regelmatig steiler dan 15%. Het voordeel daarvan is wel dat het uitzicht geweldig is. Gelukkig kon ik nog op de camping die ik in gedachte had komen, want de brug over de rivier was afgesloten. Sterker nog, er was alleen nog een stalen geraamte. Ernaast lag echter een voetgangersbrug, en die was nog open. Ook de vrijdag was heuvelachtig, maar enorm mooi. Onderweg ben ik lang veel romeinse resten gefietst, de zon scheen en alles ging lekker. Alleen de camping, dat bleek weer een beruchte caravan park te zijn. Dan is er wel het voordeel dat Falco deze reis met de auto doet. De tassen heb ik in zijn auto gegooid en daarna heb ik nog zo’n 20 km gefietst naar een echte camping, net buiten de route.

De laatste fietsdag in Schotland was het weer omgeslagen: Regen, wind en af en toe hagel. Gelukkig stond de wind de goede kant op, dus het fietsten ging makkelijk door het heuvelachtige teletubbie-land: De regen valt, de lucht is grauw, teletubbies kom maar gauw. ‘s Avonds op de camping – met geweldig uitzicht over het dorp – begon het noodweer pas echt, en dat heeft ook heel zondag aangehouden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *