Dag 16
We rijden over de route en zien in de verte De kust aan de andere kant van de baai liggen. We worden meteen al verrast door een stukje strand. Zonder te mopperen slepen we de fietsen 50m door het zand. Dit gaan we komend uur anders doen. We nemen de route langs de hoofdweg. Deze is best wel druk. In Vigo, een vrij grote stad, rijden we eerst door een mooi park en met een kneiter groot voetbalstadion in zicht, stappen we af voor koffie en ontbijt. Tot 9 uur was er niks open. Daarna kwamen we één tentje tegen en natuurlijk de volgende 15km niets meer. In de bakkerij hebben we een hele ruime keuze aan lekkere broodjes. We bestellen er koffie en versgeperste jus bij. Een prima brunch!
Bij vertrek knutsel ik wat aan mijn fiets, dat gestuiter van de afgelopen weken eist een beetje zijn tol. Met een inbussleutel in de aanslag draai ik her en der wat bouten vast. Ik koop een nieuw kabeltje om mijn telefoon op de kunnen laden, in een kek kleurtje. Ik heb snel spijt dat ik er niet nog eentje heb gekocht. Maarja, ik moet het nog wel even meeslepen…
We willen zo snel mogelijk Vigo weer uit. Geen boeiende stad en het is er druk op de weg. Ik zie een Via Verde op de kaart staan, een oude spoorbaan die omgebouwd is (wordt) tot wandel- en fietsroute. Alleen het laatste stukje tot Redondela is nog niet af. In die plaats is navigeren best lastig. Ook daar is het druk in het verkeer en krioelt het van de wegen. Er komen hier namelijk twee dallen uit op deze smalle en alles moet er doorheen. Tot slot kan ik door de felle zon mijn scherm niet meer goed zien dus ik moet goed mijn best doen om ons veilig door de stad te leiden.
Zo’n 5km voor onze herberg komen we op straat Jac tegen. Jac en Jet staan op de camping onderaan de heuvel. We blijven even kletsen over onze ervaringen vandaag en daarna rijden we verder. We hebben trek gekregen!
We parkeren de fietsen in de tuin van het hostel, zetten de tassen in de slaapzaal bij het stapelbed en gaan vrijwel direct op zoek naar een lunchtentje. Het is net drie uur geweest, dus we zijn wat aan de late kant. Ik zie op een terras mensen eten dus ik loop naar binnen. De keuken is al gesloten. Oeps. Maar ze wil wel even in de keuken vragen of ze nog iets over hebben. Ik moet wel meteen beslissen wat we van het pelgrimsmenu gaan eten. Ik kijk naar buiten en zie een hongerige man tegen een hekje leunen.
Doe maar de salade, die laatste tortilla en voor beide kippenvleugels. Want de pork was met orgaanvlees, waarschuwde ze.
Ik loop naar buiten om Marc te zeggen dat ik al heb besteld. 5 minuten later staat het eten al op tafel en laten we het ons smaken. En niet te veel kijken naar wat je eet, want de poot van de kip was ook mee gefrituurd .
In het hostel is het bedrijvig. Bijna alle Portugese routes lopen vanaf hier samen op. Ik hoor Duits, Frans, Spaans, Deens en een taal wat ik niet kan plaatsen. Ik neem een douche en ga buiten op het terras een boek lezen. Na het eten vertrekken we richting de slaapzaal. Daar liggen al mensen in bed. Marc bewerkt in bed nog wat foto’s en ik neem de dag nog even door middels dit verslag. Het eerste gesnurk is al hoorbaar. Ik ga mijn oordopjes zoeken.
