Dag 15
Bij de ferry worden we opgewacht door een man die verontschuldigend zegt dat de boot kapot is en dat hij ons niet mee kan nemen in zijn Jeep. Geen punt joh, we rijden naar het overzetpunt wat we gisteren al hebben gezien.
Aldaar mogen we meteen de boot op. Het is een klein bootje waar we samen met de Vlaamse, die ook al even wacht, meteen op mogen. We steken over op het smalste stuk van het estuarium. We vangen wat golven op maar ik geniet van de snelheid en van op het water zijn. Een jeugddroom die uit komt: met de boot naar Spanje! We leggen aan op een zandstrandje. We moeten per se de boot uitgeholpen worden en we krijgen uitgebreide aanwijzingen hoe we weer op de route komen. Maar het alternatief op de ferry is weer fantastisch geregeld.
We rijden over een klein stuk vlonderpad naar een restaurant. Daar zien we Yolande weer en ze vraagt of we ook koffie komen drinken. We zitten gezellig te kletsen. We schatten haar zo eind zestig, begin zeventig. Ze vertelt dat ze vorig jaar, toen ze de caminho met twee vriendinnen liep, ze geblesseerd is geraakt en moest afhaken. Dit jaar is ze met haar man naar Porto gereisd en hij heeft haar uitgezwaaid. Ze loopt nu alleen naar Santiago. We zeggen dat we haar een stoer wijf vinden, dat ze het doet. Haar kinderen maken zich elke dag druk of ze wel een slaapplaats zal vinden. In Santiago wachten haar vriendinnen haar op om samen naar Finisterre en Muxia te lopen. Het toetje van veel Santiago-wandelaars. Hoe leuk is dat!
We genieten nog even van het uitzicht op Portugal. Wat een mooi land is dat met zulke vriendelijke mensen. We wisten niet zo goed wat we konden verwachten, maar het was geweldig. Huizen met leuke keramische tegeltjes en fantastische ruige stranden. Marc wil zeker nog eens naar Porto terug, zegt hij. Ik hoop dat ik mee mag
Als we bijna weg gaan, zien we twee fietsers zwaaien. Ze rijden op hetzelfde, Nederlandse merk fiets. Ze rijden zelfs op bijna dezelfde kleurencombi als wij. Even later komen we ze tegen als zij koffie zitten te drinken. Jac en Jet zijn uit Scherpenzeel komen fietsen. Ze zijn inmiddels zo’n 4 maanden onderweg. Ze zijn naar de Algarve gefietst en fietsen nu naar Santiago dC. Gezien hun planning komen we ze waarschijnlijk nog eens tegen.
Al vrij snel laten we het sintelpad achter ons en rijden we over een okergeel fietspad. We hebben fantastisch uitzicht over de kust, mede doordat het fietspad aan de kustkant van de weg is. Het is heerlijk om een dagje niet te hobbelen over keien of kasseienpaden. Ik denk aan Jet met haar gekneusde rib. Dat zal niet gemakkelijk zijn!
In Ramallosa vinden we een herberg uit de 17e eeuw die voor ons een kamer heeft (lees: geboekt). We nemen een douche in een douchecel van 70x70cm met een grote planchet er in. Dat was vroeger bij ons standaard, maar ik weet niet meer hoe we dat deden. Deuren openen om je benen in te soppen dan maar! We hangen de was weer op midden in de kamer en we doen nog even een dutje. Marc doet ondertussen ook nog een les Zweeds. Na Portugees op Duolingo is hij sinds vandaag weer overgestapt. Zou dat een voorbode zijn voor de volgende vakantie?
Daarna gaan we in het dorp eten. Als voorafje doen we een spelletje. Ze draaien heerlijke muziek. Door maar 40km te fietsen, hebben we iets meer rust gepakt. Dus meer zin in spelletjes en gezellig kletsen. Marc zit naast me het menu te bestuderen. Dat ga ik ook maar eens doen.
