Dag 11
Net buiten het centrum van Coimbra ligt één van de stations van Coimbra. We kiezen voor deze in de hoop een intercity naar Porto te kunnen nemen. Op het station gaat Marc informeren welke trein we kunnen nemen en waar we kaartjes kunnen kopen. Terwijl ik op de fietsen pas op het perron, raak ik aan de praat met een stel uit Vancouver dat met de trein door Portugal reist. Ondertussen komt Marc weer terug met de benodigde info en mengt zich in de leuke gesprekken. Hieraan komt abrupt een einde als hun trein arriveert. Onze fietsen mogen niet mee met de intercity, dus wij nemen de stoptrein, 20 minuten later.
We tillen onze fietsen omhoog de trein in. Oef, dat is best zwaar, zo’n eind die onhandige trap op! Er zitten best wat mensen in de trein en ook tellen we redelijk wat fietsen. Omdat ze op het station niet weten of de fiets gaat passen, moeten we in de trein een kaartje kopen bij de conducteur. We verwachten dat we de hoofdprijs moeten betalen, zoals je dat in Nederland doet als je in de trein een kaartje koopt, maar we een rekenen een bedrag af waarvoor je in Nederland nog niet eens een fiets vervoert met de trein, laat staan twee met nog twee personen.
In Aveiro moeten we overstappen. We rijden nu langs de kust en genieten van de uitzichten. Na 2 uur boemelen komen we in Porto aan. We proppen onze fietsen weer de lift in om via de tunnel bij de straat te komen. Met handsignalen navigeer ik ons door Lissabon. Op drukke straten is communiceren moeilijk want we horen elkaar niet. Bij een stoplicht kunnen we weer met elkaar praten zodat ik weer wat stappen kan doorgeven, maar soms kom ik niet verder dan “hier rechts, daarna soort van links. Ik rij waarschijnlijk de stoep op”. Gelukkig komen we weer veilig bij onze overnachting aan.
We hebben dit keer een appartement uitgezocht. Het was goed betaalbaar en redelijk centraal. En met zwembad, hopelijk kunnen we daar nog meer rust vinden. We worden heel hartelijk ontvangen door een leuke jongedame. We krijgen van alles uitgelegd over het appartement en Porto, wat zeker de “must-see”’s zijn: “Do you see this church? It’s not a church, it’s a wine bar. It opens at five”. Dat we vooral veel moeten drinken want dat doen ze hier allemaal. “Very Porto”. Ze verontschuldigd zich voor het overhoop liggen van de stad: er wordt een nieuwe metrolijn aangelegd. Ach, dat kennen we. Hoe lang heeft Amsterdam wel niet overhoop gelegen?
We zijn ontzettend in onze nopjes over ons appartement. Het gebouw is een muziekschool geweest. We hebben een lokaal met in het midden een sanitaire unit. Daaromheen zit onze kamer. Allemaal even prachtig. We hebben zelfs een slaapbank over. Aan het eind van de sanitaire unit hebben we een keukentje met kookplaat, koelkast, magnetron en vaatwasser.
In de tuin naast het zwembad gaan we op strandstoelen eerst maar eens een boek lezen. Zalig. Het zwembad is heel koud maar biedt lekkere verkoeling. De bouwgeluiden van de bouwplaats vlakbij worden overstemd door 2 Duitse mannen die een heerlijke playlist hebben opgezet.
Koken zonder olie en kruiden is best een hele uitdaging. Het is heerlijk om, ook al is Porto de “culinaire hoofdstad van Portugal”, weer even zelf te koken. Ruimte om me heen en even in mijn eigen cocon. Na het eten lopen we een klein stukje door Porto en gaan tot slot in de wijnbar voor het altaar Port drinken.
