Midden Frankrijk

Zaterdag 29 mei t/m woensdag 2 juni

Zaterdag begon ik aan de vierde etappe. Na de Eifel, deel 1 van de Oude Wegen en deel 2 daarvan ben ik begonnen aan de Midden Frankrijkroute. De dag begon direct met klimmen en op enkele afdalingen na bleef het de eerste twintig kilometer omhoog gaan. Ik val in herhaling als ik zeg dat het uitzicht weer geweldig was, dus dat doe ik maar niet. Boven aangekomen kwamen dertig hele snelle kilometers naar beneden tot Vers. Dat was het moment waarop ik het boekje van de Oude Wegen weg kon stoppen en de Midden Frankrijkroute op kaartje 16 open kon slaan. Ik heb maar meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om weer eens een restaurant op te zoeken waar ik voor nog geen twintig euro een driegangenmenu, een fruitsmoothy en een kop koffie op heb.

De route ging verder langs de Lot naar St. Cirq-Lapopie, wat volgens de borden alweer het mooiste dorpje van Frankrijk is. En eerlijk is eerlijk, het is een mooi middeleeuws dorpje wat zo een openluchtmuseum had kunnen zijn. Volgens het boekje vereiste de hoofdroute, die ik gevolgd ben, trouwens stevig klimwerk. Dat viel heel erg mee vergeleken met eerdere hellingen, want op enkele meters na is de helling niet boven de vijf procent uitgekomen.

Vanaf St. Cirq-Lopopie moet wel meer per dag gepland gaan worden, want de campings zijn schaars en de komende driehonderd kilometer zijn de meeste campings nog niet geopend. Op de camping in St. Cirq-Lopopie zijn alle bordjes en teksten trouwens tweetalig: Frans en Frengels. Ik heb er geen correcte Engelse tekst gezien, maar wel zinnen als \”Please toilet leaf clean\”, \”Oh my god if not hose wil problem\” en \”Swaypee us other pleas floor\”. Met die laatste zin werd bedoeld dat je de vloerwisser na het douchen moest gebruiken.

De volgende dag was het een erg natte dag. Het begon ‘s nachts al met enkele druppels die ‘s ochtends overgingen in motregen. Rond een uur of tien werd dat echte regen en eigenlijk is dat daarna niet meer gestopt. De route liep bijna de hele dag langs de Lot, dus op een kilometer of twintig na was deze zo goed als vlak. Dat in combinatie met de regen zorgde voor een veel grotere dagafstand dan ik gepland had. Ik had niet echt zin om ergens te stoppen of rond te kijken.

Onderweg heb ik wel eindelijk de regionale Michelinkaart van de Ardèche kunnen vinden. De voorgaande dagen was die in geen enkele winkel te koop. Op die kaart heb ik een nieuwe route voor de volgende dagen ingetekend, want het blijft nog zeker twee dagen slecht weer en ik heb geen zin om bergen van 1200 meter te beklimmen als er toch geen uitzicht is en als ik daarna waarschijnlijk ook nog eens geen overnachtingsplek kan vinden. Het avondeten is een (veel te dure) pizza geworden, want ook ‘s avonds regende het nog en ik had geen zin om in de regen te koken.

Maandag bleek echter dat het plan om de bergen van het Massif Central te omzeilen niet echt gelukt was. Sterker nog, het hoogste punt van de Midden Frankrijkroute ligt op 1190 meter en ik ben tot 1340 meter gekomen op de Col du Aubrac. Het was wel een erg mooie route, die eerste dertig kilometer langs de Lot en door de canyon van de Lot liep tot Espalion. Daar nam ik de weg naar Aurac, die nog net niet op mijn kaart stond. Helaas stonden dus de bijbehorende hoogtecijfers ook niet op de kaart. Het bleek een klim van ruim vijfentwintig kilometer te zijn tot de eerdergenoemde 1340 meter. Het uitzicht was, zoals verwacht, niet aanwezig, maar ik had de wind voornamelijk in de rug. En zowaar, boven aangekomen begon het een beetje op te klaren zodat ik de laatste veertig kilometer van de dag echt van de omgeving kon genieten. Van die laatste kilometers ging de helft naar beneden, dus dat ging lekker makkelijk en snel.

‘s Avonds zit ik nog naar op 650 meter hoogte en zie ik op de kaart dat bijna de hele route van dinsdag tussen de 1000 en 1300 meter is. Dat blijft dus veel klimmen. Zelf een route uitstippelen en de weg zoeken is me toch wel weer goed bevallen en ik heb voornamelijk over rustige wegen gefietst. Voor de volgende dag staat er wel tien kilometer N-weg ingetekend, maar er lijkt geen andere weg langs Mende te zijn. Ik moet alleen nog even bij een Syndicat d’Initiatif informeren op en een camping in Villefort is en of die open is.

Het weer is dinsdag gelukkig weer een stuk beter geworden. Het is droog met veel wind, maar die heb ik in de rug. Ik ben aan de derde week van de reis begonnen en het einddoel komt aardig in zicht. De eerste klimmetjes van de dag zijn altijd het zwaarst, maar nu gold dat extra. Meteen vanaf de camping begon een klim van constant tussen de 10 en vijftien procent van 650 naar 1050 meter over zeven kilometer. Dat werd gevolgd door een extreem steile afdaling en nog zo’n klim, nu naar 900 meter. Over de eerste twintig kilometer tot Mende heb ik uiteindelijk ruim twee uur gedaan.

Na Mende ging de weg veertig kilometer geleidelijk omhoog tot Col du Tribes, volgens het bord op 1140 meter maar volgens mijn GPS op 1154 meter. Tenslotte ging de route alleen nog maar omlaag. Tenminste, volgens de kaart. In Villefort bleek na een lekker witbiertje op het terras dat de camping vijf kilometer buiten het dorp lag, en vooral een heel stuk hoger dan het dorp. Uiteindelijk heb ik meer, en zeker steilere, kilometer gemaakt dan wanneer ik de Midden Frankrijkroute gevolgd zou hebben. Maar dit was ook zeker een hele mooie route en het grote voordeel is dat ik, doordat de route naar het zuidoosten in plaats van het noordoosten ging, de wind vol in de rug had.

Woensdag was dan echt de laatste fietsdag van de vakantie van zo’n vijfenzestig kilometer. Echte heuvels zaten er niet meer in tot ik in de beurt van de camping kwam. Daar kreeg ik de wind vol tegen terwijl er hellingen van tussen de 15 en 20 procent waren. Een mooie krachtinspanning om de tocht te beëindigen dus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *