De Eifel en de Ardennen

Donderdag 13 t/m zondag 16 mei

Donderdag was ik een uur te vroeg op het station. Om nou in de miezerregen op de camping te wachten vond ik niet het beste idee, en om een kop koffie op de camping te nemen zou ik voor 10 euro aan nieuwe consumptiemuntjes moeten kopen die ik niet terug kon inwisselen. Dat zou wel een erg dure kop koffie worden. In heb mijn heil dus maar gezocht in een grote beker Kiosk-koffie terwijl ik wachtte op de anderen die de Eifeltocht gingen fietsen. Uiteindelijk vertrokken we om 11 uur met zijn zessen: Raymon, Edwin, Martijn, Wouter, Annie en natuurlijk ikzelf.

Het eerste stuk van de Eifel-Ardennentocht was door verstedelijkt gebied, maar toen we dat achter ons hadden gelaten werd de route echt mooi. Ondanks de temperatuur van maar een graad of zes fietsten we ons tegen de hellingen op goed warm. We eindigden Hemelvaartsdag op een mooie camping in Nideggen. Op de mega-hutje-mutjecamping ernaast hebben we heerlijk gegeten.

Vrijdag overtrof donderdag op meerdere manieren. De tocht was nog mooier, de hellingen nog steiler en de temperatuur nog hoger. Het werd namelijk een overweldigende negen graden. Een van de stukken was een klim van continu tegen de 10% over een drassig en door houthakkers kapotgereden bospaadje. Natuurlijk lukte dit prima met mijn tractorbanden en met een heerlijke lunch als brandstof. ‘s Avonds zijn we nog een keer uit eten gegaan in een restaurant waar de bediening het best beschreven kan worden als extreem efficiënt. Na nog een kop Irish coffee (met extra zorg en whiskey door de Nederlandse campingeigenaar gemaakt) was het weer bedtijd.

De volgende dag was de tocht bijna de complete 100 kilometer licht naar beneden langs de rivier. Nier geheel verrassend ging dat erg soepel. Het eindpunt was Wasserbillig, net over de grens in Luxemburg. Maar, om de etappe toch nog wat uitdagend te maken hebben we voordat we op de camping aankwamen wel even geklommen naar Fort Rammstein. Dat is een ruïne, maar ze serveren vooral erg lekkere küche op het terras. En weer om op het terras te zitten was het, want de temperatuur was al snel 15 graden. Een hittegolf! Geheel volgens wat ondertussen traditie was geworden hebben we ‘s avonds weer een restaurant bezocht, een Italiaans restaurant deze keer.

Zondag was voor mij de laatste dag van de Eifel-Ardennentocht voordat ik naar het zuiden van Frankrijk ga fietsen via de Oude Wegenroute. Het beloofde een pittige dag te worden, en dat werd het ook. Via diverse klimmen van 10 tot 15 procent, omwegen over smalle doodlopende bospaadjes en nog meer hellingen kwamen we op een punt waar de route via een drukke wel met een steile helling naar de camping in Weiswampach ging. Om de drukke weg te omzeilen hebben we een alternatieve route via Duitsland genomen. Alleen zat daar niet maar één pittige helling in, maar moeten we dat wel drie keer doen. Doodop was ik, bovenaan de derde helling bij een kerkje op de Luxemburgse grens. Gelukkig kwam ik onder het genot van een koud biertje, wat chips en een heerlijke maar extreem ingewikkelde douche weer op adem en heb ik eindelijk mijn pasta-pesto gemaakt die ik al vijf dagen meesleepte.

Enkele opmerkelijke dingen tijdens deze tocht:
– Een fietsalarm is leuk, niet weten hoe deze uitgezet moet worden is nog veel leuker
– Duitsland kent geen groene thee, of tenminste: één kroeg in Duitsland heeft geen groene thee
– Fietsroutes in Duitsland zijn voortreffelijk
– Nederlanders zeggen ‘hè hè’ als ze gaan zitten
– Mmmmmm!
– Oudere fietsers fietsen op Koga’s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *