Zuid Frankrijk

Zondag 23 t/m vrijdag 28 mei

Het was op eerste pinksterdag een vlakke etappe, maar er zijn maar weinig campings. Daarom besloot ik er maar een korte dag van te maken met veel stops. Frans en Rosalie deden hetzelfde, waardoor we elkaar onderweg regelmatig tegenkwamen. Ook kwam ik onderweg een groep Fransen tegen die met Volkswagen Kevers naar Afrika trokken. Die volbepakte auto’s naast de volbepakte fietsen waren een mooi gezicht. ‘s Avonds ontmoette ik Frans en Rosalie weer bij de camping in St. Armand. We besloten met zijn drieën uit eten te gaan. De volgende dag waren ze 30 jaar getrouwd. Dat wordt gevierd met een fles goede wijn.

Op tweede pinksterdag is er in Frankrijk ook niet veel open, maar gelukkig zijn de bakkers ‘s ochtends wel gewoon geopend. Ook nu kwam ik Frans en Rosalie nog een paar keer tegen, maar mijn etappe was langer dan die van hun. Net voor twaalven lukte het me nog wat rauwe ham in te slaan bij de slager die ook meteen kruidenier en apotheek is. Daarna pauzeerde ik even waarbij ik in gesprek raakte met een Franse fietser die samen met een vriend drie dagen dwars door Frankrijk aan het fietsen was. Om drie uur was ik al bij de camping waar ik oorspronkelijk wilde stoppen, maar omdat het nog zo vroeg was besloot ik nog twintig kilometer door te fietsen tot Lac du Fougères. Dat was een goed idee, want in het meer kon je heerlijk zwemmen.

Net nadat ik mijn tent had opgezet komt Peter aangelopen, die met zijn volle rugzak van Alkmaar naar Santiago onderweg is. Het lijkt het thema van de reis te worden, want ook nu weer heb ik niet zelf gekookt, maar zijn we samen naar de pizzeria net buiten de camping gegaan.

Dinsdag begint sloom. Na nog gezellig wat gekletst te hebben zit ik pas rond tien uur op mijn fiets. Aangezien ik alweer twee weken onderweg ben, was het wel weer eens tijd voor een halve rustdag. Dat lukte helaas niet.

Het was gelukkig niet zo heet als de dag ervoor, er viel zelfs af en toe een fris buitje. De route ging echter vooral omhoog, waardoor ik maar langzaam vooruit kwam. Rond half vier zat ik op zeventig kilometer en wilde ik stoppen bij een camping. Die bleek echte nog gesloten te zijn, en ook het water was afgesloten. Op weg naar de volgende camping was het vooral veel klimmen. De camping heb ik echter nooit gevonden. Ondertussen was het al vijf uur geweest toen ik eindelijk een bord zag waar camping nummer 3 op vermeld stond. Die bleek echter volledig vervallen en het leek erop alsof er al langere tijd niemand was geweest. Ook dat werd hem dus niet. Ondertussen kwam St. Leonard steeds dichterbij, maar daarmee ook de 100 kilometer. Van een rustdag is dus niet meer terecht gekomen. Pas na zeven uur rij ik de stad in en zie ik een bord van de stadscamping waarop staat dat die 5 kilometer verderop is. Dat in combinatie met de melding in het boekje dat de camping nog dicht is heeft me doen besluiten dat ik maar eens een keertje niet ga kamperen.

In plaats daarvan heb ik het een keertje luxe gedaan en ben ik naar een Chambre de Hôte, een bed-and-breakfast, gegaan. Daar nam ik een heerlijk bad, maar moet daarna, hoe vervelend, toch weer uit eten gaan. Het grote voordeel is dat ik een heerlijk echt bed had en dat er voor ‘s nachts noodweer met storm en onweer voorspeld werd. Ik lig dan lekker binnen.

Dat noodweer is echter niet gekomen, tenminste: niet ‘s nachts. De volgende dag werd ik achtervolgd door gitzwarte wolken die steeds dichterbij kwamen. Net over de zestig kilometer kwam ik in Uzerche aan, en dat was echt net op tijd. Direct nadat ik mijn tent opgezet had barstte de bui los en begon het gigantisch te gieten en te onweren, en dat blijft bijna twee uur doorgaan. Tijdens de fietstocht heb ik het wel drooggehouden. Deze was mooi en niet te lastig. Na een lange klim van tweehonderd terug naar de vijfhonderd meter bleef deze redelijk op hoogte, waardoor er mooie panorama’s waren zonder veel klimwerk.

Gelukkig werd het later op de dag dan toch weer droog, waarna ik een stadswandeling door la Cité heb gemaakt. Het blijkt dan trouwens dat de camping met veel minder klimmen te bereiken was. Daar doe ik de volgende ochtend mijn voordeel mee. ‘s Avonds heb ik voor de verandering weer eens zelf gekookt.

‘s Nachts heeft het nog geregend, maar de volgende ochtend was het droog. Na een ontbijtje in een café en een bezoekje aan de lokale buurtsuper ben ik over het traject van een oude spoorlijn Uzerche uitgefietst. Volgens het boekje is de staat van het pad er slecht, maar vergeleken met enkele stukken in de Eifel viel dat heel erg mee. Na dat vlakke stuk begonnen de hellingen weer, en die bleven de hele dag komen. Ik denk dat ik deze dag de meeste hoogtemeters tot nu toe heb gemaakt. Het grote voordeel daarvan was natuurlijk wel weer dat er fantastische panorama’s waren. Onderweg hoorde ik veel mensen over het noodweer van ‘s ochtends, maar daar bleek ik achteraan te fietsen. Het is namelijk de hele dag droog gebleven. Wel was het vergeleken met de voorgaande dagen wat fris. Het was slechts een graad of twintig. Wel ben ik blij dat ik de luxe-uitvoering van mijn windjack heb gekocht, want ik heb lekker de mouwen er van afgeritst en hem als bodywarmer gebruikt.

‘s Middags heb ik uitgebreid gegeten in Brive-le-Guillarde, voor ‘s avonds op de camping stond een uitsmijter op het menu. Die uitsmijter is een roerei geworden, maar hij smaakte er niet minder om. Vrijdag stond er een korte tocht van slechts twintig kilometer op het programma om vervolgens een rustdag te houden in Rocamadour. Het waren wel twintig hele mooie kilometers langs diepe kloven en afgronden.

Na mijn tent opgezet te hebben ben ik naar Rocamadour gelopen. Het is precies zoals de beschrijvingen, namelijk een op elkaar gestapeld dorp tegen een steile helling met hoog daarboven een kerk en het kasteel. Het is ook erg toeristisch met veel souvenirwinkeltjes die allemaal dezelfde prullaria verkopen. Voordat ik naar boven ben gelopen heb ik eerst een driegangenmenu met eendenleverpaté, varkenshaasmedaillons in champignon-mosterdsaus en een noten-appeltaartje op, met daarbij een karafje lokale wijn. Het is tenslotte een rustdag en ik hoefde niet meer te fietsen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *