Categoriearchief: North Sea Cycle Route 2011

Gastvrijheid

Jawel, er stond inderdaad minder wind, en het grootste deel van de dag was droog. Het fietsen zou dus heel makkelijk gaan. Op zich was dat ook wel zo, maar ik heb wel drie keer een lekke band gehad door de scherpe steentjes waarmee de fietspaden bestrooid zijn. Eigenlijk waren het twee gaatjes, maar de tweede was precies op de naad van de band en bleek niet goed te plakken te zijn. De derde keer heb ik de hele band maar vervangen door een nieuwe. Helaas ging het toen echt goed mis, want blijkbaar zat de versnellingskabel niet helemaal goed. Na een kleine kilometer brak deze, waardoor ik alleen nog maar naar lagere versnellingen kon schakelen.

Natuurlijk is alles op te lossen, dus kocht ik in een supermarkt een bolletjes touw en heb ik daarmee een ingenieus systeem gemaakt waarmee ik door onder mijn zadel aan het touwtje te trekken op kan schakelen. Ik hoop dat in Esbjerg een fietsenwinkel is waar ze de juiste kabels verkopen, maar anders red ik het het laatste stuk zo ook wel.

Na alle pech was ik erg blij dat ik ‘s middags een kebab- en pizzarestaurant tegenkwam. Eerst heb ik een paar minuten staan schrobben om mijn handen weer een beetje schoon te krijgen, daarna bestelde ik een kebab speciaal. Ik zag er blijkbaar zo vermoeid uit dat ik een dubbele portie kreeg, die ik makkelijk opkreeg. Daarna ging de route het nationale park …. in, waar ik ook het grootste deel van de volgende dag heb gefietst.

Onderweg kwam ik Arne, een Deense fietser, tegen die me uitnodigde om bij hem en zijn vrouw in hun zomerhuisje een kilometer of dertig verderop langs te komen en daar te overnachten. Natuurlijk heb ik dat gedaan, en dat was heel erg gezellig. Het was ook wel eens lekker om weer eens in een echt bed te slapen, en daarnaast kon ik de was weer eens doen.

Alweer een land door

Het gaat nu echt snel, morgenochtend fiets ik Duitsland in. Ik ben er net al even naartoe gelopen, want de grens is maar 400 meter van de camping. Afgelopen twee dagen liep de route voornamelijk vlak langs de kust door de duinen en de laatste 50 kilometer over een zeedijk langs grasland. Makkelijke kilometers dus, behalve de enkele keer dat de weg naar het westen liep. Dan had ik de wind vol tegen.

Het eten was ook makkelijk. Gisteren kwam ik rond lunchtijd langs een vissershaven waar een goedkoop maar erg lekker visbuffet te krijgen was. Ik heb er zo veel van op dat ik ‘s avonds aan een paar boterhammen genoeg had. Aangezien vanavond de laatste avond in Denemarken is en mijn kronen nog niet op waren heb ik mezelf maar getrakteerd op een maaltijd in het restaurant naast de camping. Alhoewel Herman den Blijker de schnitzel zou omschrijven als doodgeslagen en platgewalst smaakte hij prima.

Morgen heb ik sowieso een droge tent, want ik kon hem onder een partytent opzetten. En ik heb de reparatie van mijn versnelling opnieuw uitgevoerd met als resultaat dat ik nu weer gewoon vanaf het stuur kan schakelen. O ja, ik heb ook een fietsenwinkel gevonden waar ik een nieuwe binnenband kon krijgen.

Schapen, hekjes en wind

En toen was ik alweer in Duitsland. Hier volgt de route tot in het extreme de kust, dus elke inham wordt precies gevolgd. Ik heb al snel besloten dat ik dat niet doe. De route kan best mooi zijn over de grasdijken vol schapenpoep en hekjes langs de Waddenzee, maar er staat ook heel veel wind die ik vooral tegen heb. Iets meer landinwaarts is het een stuk beter te fietsen en ook daar lukt het om de drukke wegen te omzeilen.

In het informatieboekje stond dat de pont van Bunsbüttel naar Cuxhaven elke dins- en donderdag vaart. Dat kwam mooi uit, want die van donderdag kon ik halen waardoor een lang stuk pal naar het westen per boot in plaats van met de fiets afgelegd kon worden. Dat zou zeker met de wind en regen lekker zijn.

Op zich klopte de informatie, alleen was er één uitzondering. De enige dag dat de boot niet in de vaart is, was 23 juni. Vandaag dus. Er zat dus niets anders op om toch maar naar Glückstad, 30 kilometer oostelijker, te fietsen om de autopont te nemen die elke 20 minuten vaart. Verrassend genoeg was ik al voor 3’en aan de overkant, dus had ik genoeg tijd om alvast weer een stuk naar het westen te fietsen.

Uiteindelijk ben ik in Hammoor beland, precies op het punt waar ik de officiële route weer op kan pakken. Of ik dat ook doe laat ik van het weer van morgen afhangen. De voorspellingen beloven niet veel goeds, dus dan kan ik beter nog even van de kust vandaan blijven. Wat ik ook doe, het moet wel heel raar lopen wil ik morgen de 5000 kilometer niet halen. Dat is nog maar 39 kilometer.

Nacht niet in tent

‘s Morgens goot het. Tussen de hevigste buien door heb ik snel mijn tent afgebroken en ben ik terug naar Hammoor gefietst om daar een bakker te zoeken. Die was snel gevonden, en voor maar 5 euro kon ik er een volledig ontbijt inclusief een eitje, koffie en jus d’orange krijgen.

Gelukkig werd het vlak nadat ik weer op de fiets zat droog. Sterker nog, de zon kwam zelfs door de wolken heen. Dat was al weer een poos geleden. Het is verrassend hoe een landschap dat saai en eindeloos is wanneer het regent opeens mooi wordt als de zon schijnt. Ik heb niet de kust gevolgd, maar de weg die ik de avond ervoor op de kaart gemarkeerd had. Op de kaart waren het allemaal kleine weggetjes, en gelukkig waren het inderdaad rustige landelijke wegen.

Rond het middaguur kwam ik in Bremershaven aan waar ik langs een fietsenmaker reed waar ze onder andere Koga en VSF Farhradmanufaktor verkochten. Dat zijn echte trekkingfietsen, dus ik ben eens naar binnen gegaan om te kijken of ik geluk had en ze ook Rohloff-onderdelen voor mijn versnelling hadden. Nadat ze ongeveer elk laatje in het magazijn geopend hadden bleken ze inderdaad het onderdeel dat ik nodig had te hebben. Ze hebben de versnellingskabel meteen gerepareerd, dus mijn fiets is weer helemaal in orde.

Ondertussen ben ik over de 5000 kilometer gegaan. Natuurlijk moest dat gevierd worden met een lekkere maaltijd, een glas Erdinger en een grote coupe ijs toe. Dat lukt in Duitsland in een restaurant voor 15 euro.

Op de pont de stad uit kwam ik in gesprek met een Duitser die me uitnodigde voor een kop koffie bij hem en zijn vrouw thuis, 10 kilometer verderop. Daar aangekomen werd me ook direct aangeboden om te blijven overnachten in hun gerestaureerde boerderij. Het was weer een heel gezellige avond.

Terug in Nederland

Ik had zowaar eens geluk met een veerpont. De pont naar Wilhelmshaven had ik net gehaald. Dat scheelde 50 kilometer tegen de wind in ploeteren. Het merendeel van de dag was het aardig weer, maar tijdens mijn lunch en ‘s avonds goot het. Gelukkig was die lunch in een restaurant en had de camping een luxe binnenruimte. Met verwarming.

De volgende dag heb ik weer een eigen route gemaakt die waarschijnlijk een stuk afwisselender was dan de eeuwige schapendijkjes en hekjes langs de kust. Via bossen en langs een kanaal ben ik door Aurich naar Emden gefietst. Daar heb ik mijn laatste duitse lunch van de reis op met een lekker glas weißbier. Het pontje dat ik daarna moest nemen, zowaar op de officiele route, ging één keer per uur. En dat was 2 minuten voordat ik er aankwam. Noodgedwongen heb ik dus nog maar een weißbier op een terrasje vlakbij de pont op.

Een kilometer of 10 na de pont fietste ik Nederland weer in. De dag eindigde in het havendorpje Termunsterzijl op een camping aan een schapendijkje en hekjes. Aan dr camping was wel weer te zien dat ik terug ben in Nederland. Geen warm water bij de wasbakken, betalen voor warm water voor de afwas en geen wcpapier. Dat was ik niet meer gewend.

Op maandag was het een dag als de eerste paar van de reis. Heerlijk warm en een windje in de rug. Het resultaat is dat ik nu op de boot van Harlingen naar Vlieland zit met 148 kilometer op de teller. Harlingen is trouwens een erg leuk plaatsje, dus het was niet heel erg dat ik ruim 3 uur op de boot moest wachten. En de Wieckse Witte op het terrasje smaakte uitstekend.

De complete ronde

Op dinsdag was de voorspelling dat het noodweer zou worden. Daar heb ik eigenlijk niets van meegemaakt, er is alleen een klein buitje gevallen. Hiermee heb ik ondanks de vele waarschuwingen voor donderbuien tijdens de reis helemaal geen onweer gehad.

‘s Morgens heb ik lekkere hamkaascroissantjes bij de bakker gehaald. Daarna ben ik een beetje over Vlieland gaan fietsen om te zoeken waar de pont naar Texel zou vertrekken. De 3 verschillende kaarten in mijn GPS gaven allemaal een andere locatie aan, en om de verwarring compleet te maken gaven de kaarten die ik op het eiland zelf vond nog 2 andere plekken aan. Uiteindelijk bleek de pont toch vanaf het noordelijkste punt van Vlieland te vertrekken. Dat is echter een militair oefenterrein, dus met de fiets kan je daar niet komen. Vanaf het terras van het Posthuis ging een strandbus die me naar de boot bracht. Op die boot was ik de enige passagier.

Toen ik op Texel aankwam begon het een beetje te regenen. Ik ben meteen naar het vakantiepark waar mijn tante op dat moment een huisje had gefietst. Daar heb ik ook overnacht. De dag ervoor merkte ik ‘s avonds dat ik mijn pols overbelast had, ik kon mijn ringvinger van mijn rechterhand niet meer recht krijgen. ‘s Ochtend ging het alweer beter, maar op Texel heb ik voor de zekerheid toch nog maar een rustdagje gehouden.

Op woensdag was de wind gedraaid en kwam deze uit het noordwesten. Dat kwam mooi uit, want ik moest naar het zuiden toe. Via een mooie rit door de duinen van Noord-Holland ben ik in Zandvoort uitgekomen. Daar ben ik ‘s avonds samen met Xander, een vriend, lekker wat gaan eten in een restaurantje. Vanaf Zandvoort ben ik niet meer naar Rotterdam gefietst om de ronde compleet te maken. In dat gebied heb ik al vaak gefietst en gelopen, dus dat kende ik al wel. Daarnaast zou ik dan het laatste stuk naar huis de wind tegen gehad hebben, terwijl ik wanneer ik vanaf Zandvoort naar huis zou fietsen hem vol in de rug had.

Via knooppuntennetwerken heb ik op mijn verjaardag nog 90 kilometer naar Vianen gefietst. Doordat ik bij Mijdrecht fout gereden ben kwam ik ook langs Woerden. Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om even bij Zwerfkei langs te gaan. Daar kreeg ik direct een nieuwe tentstok mee, dus hopelijk zijn de problemen met mijn tent nu over.

Uiteindelijk kwam ik rond drie uur in Vianen aan, waar ik in de tuin bij mijn ouders toch nog mijn verjaardag heb gevierd met een lekker barbecue. Het was een geweldige tocht!