Ik word wakker van Quinten die de open haard aan steekt. Ik kleed me aan en ga samen met Marc naar de honden. Ontbijt! We geven de honden een trog en een schep smerige brei. Maar zij schijnen het te lusten. En na het eten worden we getrakteerd op een hondenkoor. Daarna is het tijd voor ons eigen ontbijt. Inmiddels weten we alles over Alaskan Huskys en hondenracen, want Quinten heeft weinig andere stof om over te praten.
Na het ontbijt wassen we af en pakken we alles weer in. We halen de geïmproviseerde koelkast (gootsteenkast met open verbinding naar buiten) leeg en ruimen alles op. Met onze spullen gaan we weer de steile helling naar beneden naar de honden en de slee. We helpen elkaar met het losmaken van de honden, het omdoen van het tuigje en het vastmaken aan de lijn van de slee. Eenmaal klaar halen we het anker van de grond en laten de rem los. De honden gaan als een malle hollen. Ze hebben er zin in.
Door sneeuwval vannacht en de wind is het spoor grotendeels weggevaagd. Maar de honden zijn de route zo gewend dat ze weten waar ze heen moeten. Quinten hoeft maar weinig bij te sturen met commando’s. De zon schijnt en na niet heel lang heb ik het bloedheet. Het is dan ook 15 graden warmer dan gisteren (-5). Bij de pauzestop duiken een paar honden in de sneeuw om af te koelen. Zij hebben de dikste vacht en hebben het dus (te) warm.
Na twee uur rijden zijn we weer terug bij de kennel. We geven de honden een snack en stoppen ze terug in hun hokken. Dat gaat verbazend soepel, ze weten welk hok ze horen. Sommigen zijn blij weer bij hun vriendjes te zijn en laten dat ook horen. Er wordt ook weer gelonkt naar de overkant, waar de dames verblijven.
Als we klaar zijn met de honden en het uittrekken van onze laarzen en pakken, mogen we nog even met de puppies knuffelen. Nouja mogen… het is eigenlijk soort van verplicht, want zo worden ze gesocialiseerd: stop toeristen in het hok en laat ze knuffelen. De 4 maanden oude puppies zijn inderdaad schattig. Klein, gedrongen en een enorm dikke, wollige vacht. Nog 3 maanden en dan mogen ze voor het eerst met de sledes op pad. In een ander hok zitten de broertjes, samen met een hond die alleen bij puppies of pensionado’s kan (vechtersbaas) en oma van 15. Oma komt ons even gedag zeggen en duikt daarna haar hok weer in om te slapen. Een hondje is wel erg klein, dat was het 9e hondje en moeders heeft maar 8 tepels. De natuur is dat zo’n hondje het niet redt, maar hier wordt het in huis genomen, slaapt het met mensen voor de warmte en socialiseren en krijgt extra voeding.
Het is tijd om te gaan. We hebben nog een 3 uur durende rit naar Äkäslompolo voor de boeg. Deze verloopt zeer voorspoedig. We verlaten de goed sneeuwvrij gemaakte “hoofdweg” en naarmate we dichter bij Finland komen, wordt de sneeuw dikker en de weg witter.
Het valt ons op dat Äkäslompolo echt een wintersport plaats is. Veel appartementen en hotels, overal sportkledingwinkels, restaurants en verhuurbedrijven. Ik zie zelfs een fietser.
Het hotel is ok, maar qua inrichting zijn we 30 jaar terug gegaan. Er hangt een muf luchtje in het hotel. We gaan op zoek naar iets te eten en eindigen in een bar waar we hamburgers kunnen krijgen. Er staat een tv aan met langlaufen en dames skispringen, dus we gaan er goed voor zitten. Met de aflevering van Tomtesteron waarin Tom Waes gaat skispringen nog vers in mijn herinnering…
