Categoriearchief: New Zealand 2008-2009

Visiting Paul and Eileen / Bezoek Paul en Eileen

Monday December 1 – Tuesday December 2

It was just a small drive today, since I went to Paul and Eileen in Betlehem. I met them at the hotel in Kuala Lumpur where they invited me to visit them. It was nice meeting them again. After some coffee and sandwiches, we went out to see this part of the country using their motorhome.

We drove up to the south, had some pies and went to a campsite right at the beach. Later that evening, a good DVD was played; this was the first time I watched tv since the hotel in Kuala Lumpur.

The next day we went back to Betlehem, but not without stopping at some very nice spots, that I probably wouldn't have found without a local as guide.

Paul and Eileen, once again: Thanks for your hospitality!

Op bezoek bij Paul en Eileen
maandag 1 december – dinsdag 2 december

Het was vandaag maar een kort ritje, omdat ik naar Paul en Eileen in Betlehem ging. Ik ontmoette ze in het hotel in Kuala Lumpur waar ze mij uitnodigden om bij ze langs te komen. Het was leuk ze weer te zien. Na wat koffie en sandwiches zijn we met hun camper op pad gegaan om dit deel van het land te zien.

We reden naar het zuiden, aten wat gebak en gingen naar een camping direct aan het strand. Later die avond werd er een goede DVD afgespeeld; dit was de eerste keer dat ik tv keek sinds het hotel in Kuala Lumpur.

De volgende dag gingen we terug naar Betlehem, maar niet zonder op een paar mooie plekken te stoppen, die ik zonder een gids uit de streek waarschijnlijk niet had gevonden.

Paul en Eileen nogmaals: Bedankt voor jullie gastvrijheid!

Rotorua, the thermal place / de thermische plaats

Tuesday December 2 – Wednesday December 3

In the afternoon, I left Betlehem to go to Rotorua. Just before I arrived there, I visited Rainbow Springs, a small zoo with only native New Zealand animals and plants. The campsite was just next to the Rotorua Lake and was situated in a thermal area. Because of this, the floor of my tent site was naturally heated.

After dinner, I walked to the town centre for a couple of beers in a bar with live music. Since the walk took about half an hour, tomorrow I will take the bike to get to town.

The next day started with a breakfast at Fat Dog Cafe. The Lonely Planet says the breakfasts are huge there; they are right. I had 2 fried eggs, some hashbrowns, two sausages, a lot of bacon and some slices of toast. And of course, I had a nice long black with it.

After that, I took some brochures of things that I probably not gonna do at the information office. On the way back to the campground, I passed a thermal park. I remember that spot from the previous trip to New Zealand. Back at the campsite, I took the car to go to the Hells Gate Thermal Park. It was a nice place to see the themal activity in the neighborhood of Rotorua.

On the way back I did a hike at Blue Lake and also went for a swim there. But, the day wasn't over yet. Because, after that, I went to the Zorb place to roll down the hill in a big beach ball filled with water. I just had to do that, since my collegues at Graydon gave me a voucher to do that when I left the company. I have to day: When you are watching other people to roll down the hill, it looks slow and short, but when you are in the Zorb yourself, it is fast and it seems to take longer. It was a nice experience.

Back at the campsite, after a hotpool and a shower (the first shower at a normal height, by the way), I went for dinner to a Italian restaurant and had some Belgium beers and a chat in Bar Belgium.

Rotorua, de thermische plaats
dinsdag 2 november – woensdag 3 november

"s Middags verliet ik Betlehem om naar Rotorua te gaan. Net voordat ik daar aankwam bezocht ik Rainbow Springs, een kleine dierentuin met alleen inheemse dieren en planten uit Nieuw Zeeland. De camping was net naast het Rotorua Lake en lag in een thermisch gebied. Hierdoor werd de vloer van mijn tent op een natuurlijke manier verwarmd.

Na het avondeten ben ik naar het centrum van de stad gelopen voor wat biertjes in een bar met live muziek. Omdat het ongeveer een half uur wandelen was, neem ik morgen de fiets om naar de stad te gaan.

De volgende dag begon met een ontbijt bij Fat Dog Cafe. De Lonely Planet zegt dat het ontbijt daar gigantisch is; dat klopt. Ik had 2 gebakken eieren, wat opgebakken aardappelen, twee worstjes, veel ham en wat sneetjes toast. En natuurlijk had ik er een lekkere kop koffie bij.

Daarna heb ik wat folders van dingen die ik waarschijnlijk niet ga doen opgehaald bij het informatie kantoor. Terug naar de camping kwam ik langs een thermisch park. Ik herinner me die plek van de vorige tocht naar Nieuw Zeeland. Terug op de camping nam ik de auto om naar het Hells Gate Thermal Park te gaan. Het was een mooie plek om de thermische activiteit in de buurt van Rotorua te zien.

Onderweg terug heb ik een wandeling gemaakt bij Blue Lake en heb er ook nog gezwommen. Maar, de dag was nog niet voorbij. Want, daarna, ging ik naar de Zorb plaats om in een grote strandbal, gevuld met water, van de heuvel af te rollen. Ik moest dat gewoon doen, omdat mijn collega"s bij Graydon, toen ik daar weg ging, me een waardebon gaven om dat te gaan doen. Vandaag was het zover. Als je andere mensen van de heuvel af ziet rollen lijkt het langzaam en kort, maar als je zelf in de Zorb zit, gaat het snel en lijkt het langer te duren. Het was een leuke ervaring.

Terug op de camping ben ik, na een heet bad en een douche (overigens de eerste douche op normale hoogte) naar een Italiaans restaurant gegaan en nam in Bar Belgium een paar Belgische biertjes en heb er wat gekletst.

To the east coast again / Weer naar de oostkust

Thursday December 4

On Thu, when packing my car, I found out that I was missing my jacket. Since the last time I used it was when I was at Paul and Eileens, I called them. Luckely, they already expected my call. The jacket was still there. So, I drove back to Tauranga to collect it. I stayed there for lunch and got some more tips for the rest of the trip.

After that, I went to Mount Maunganui and climbed – no, it was more: walked – to the summit. I already wanted to go to the mount the first time I left Tauranga, but I took the wrong road then, so I headed for Rotorua immediately. Again, the views from the mountain were magnificent. I took the steep and more difficult path back to to base, which was more interesting then the path I took upward. I am glad that, although I already did some hard and difficult hikes, I do not have any problem with my knees yet. Maybe the workouts at the fitness back home did their job.

Afterwards, I took a huge muffin and a pineapple juice at a bar at the beach and went to Ohope, just after Whitanga. At the campsite, I met some Dutchmen and a girl from Scotland. We had some beers together before dinner – a can of soup, since I already had enough food for today.

Weer naar de oostkust
donderdag 4 december

Op donderdag, toen ik mijn auto aan het pakken was, kwam ik er achter dat ik m"n jas miste. Omdat de laatste keer dat ik hem gebruikte was toen ik bij Paul en Eileen was, heb ik ze gebeld. Gelukkig verwachtten ze mijn telefoontje al. De jas was er nog. Dus ik reed terug naar Tauranga om hem op te halen. Ik bleef er voor de lunch en kreeg er nog wat extra tips voor de rest van mijn tocht.

Daarna ging ik naar Mount Maunganui en klom – nee, het was meer liep – naar de top. Ik wilde al naar de berg de eerste keer dat ik Tauranga verliet, maar nam toen de verkeerde weg, dus ik ging nu direct richting Rotorua. Ook nu waren de uitzichten vanaf de berg weer schitterend. Ik nam het steile en moeilijker pad terug naar de basis. Dit was interessanter dan het pad dat ik naar boven nam. Ik ben blij dat, hoewel ik al enkele zware en moeilijke wandelingen deed, ik nog geen enkel probleem met mijn knieën heb. Misschien hebben de trainingen bij de fitness thuis zijn werk gedaan.

Daarna nam ik een reusachtige muffin en ananassap bij een bar op het strand en ging naar Ohope, net na Whitanga. Op de camping ontmoette ik een paar Nederlanders en een meisje uit Schotland. We dronken voor het avondeten – een blik soep, omdat ik vandaag al genoeg voedsel had gehad – samen een paar biertjes.

The Pacific Highway

Friday December 5 – Saterday December 6

In the morning I went to Whakataue to update my journal, wander around, take a coffee and do some shopping. On te way back to Ohope, I did a nice hike that took about an hour. After that, I started the trip on highway 35, The Pacific Highway, along the east coast.

It is a 600 km long winding road with the normal speed limit of 100 km/h, but at most curves, there are signs that a 25 or even a 15 is a better speed. So, driving this road takes a while, but the views are different aver every curve, and they all are wonderfull. The area is quite desolated, most villages only exists of some houses, most of them empty. When you are lucky there is a dairy shop and if you are even more lucky, it is even open.

On Sat, I went to the East Cape lighthouse, which is the worlds most eastern lighthouse, and besides that it the most eastern place in New Zealand. It was a 20 km drive to the lighthouse, of which 10 km on a gravel road. After that, there were about 750 steps. Sunset seems to be very beautiful from that spot, but I was there at noon.

The day ended at Brian's Place, a backpackers place in Tokomaru Bay. After another small hike up a hill and some dinner, the fire on the patio was lit and the bottles of wine were opened.

De Pacific Highway
vrijdag 5 december – zaterdag 6 december

's Ochtends ben ik naar Whakataue gegaan om mijn verslag bij te werken, wat rond te zwerven, een kop koffie drinken en wat inkopen te doen. Onderweg terug naar Ohope heb ik nog een mooie wandeling van ongeveer een uur gemaakt. Daarna begon ik mijn tocht op highway 35, The Pacific Highway, langs de oostkust.

Het is een 600 km lange kronkelige weg met de normale maximum snelheid van 110 km per uur. maar bij de meeste bochten staan borden dat 25 of zelfs 15 een betere snelheid is. Dus, deze weg berijden duurt wel eventjes, maar de uitzichten zijn na iedere bocht anders, en zijn zijn allemaal prachtig. Het gebied is nogal uitgestorven, de meeste dorpen bestaan uit een paar huizen, de meeste leeg. Als je geluk hebt is er een melkboer en als je nog meer geluk hebt, is hij zelfs open.

Zaterdag ging ik naar de East Cape vuurtoren, dat is de meest oostelijke vuurtoren ter wereld, en behalve dat is het de meest oostelijke plaats in Nieuw Zeeland. Het was een rit van 20 km naar de vuurtoren, waarvan 10 km op een grindweg. Daarna waren er nog ongeveer 750 treden. Zonsondergang schijnt vanaf die plek erg mooi te zijn, maar ik was er rond de middag.

De dag eindigde bij Brian's Place, een trekkers plaats in Tokomaru Bay. Na nog een kleine wandeling de heuvel op en wat eten werd het vuur op de patio aangestoken en de wijnflessen geopend.

Some days in Gisborne / Wat dagen in Gisborne

Sunday December 7 – Monday December 8

On Sun, I drove up to Gisborne, where highway 35 ends. Halfway between Tokomaru Bay and Gisborne is the longest wharf of New Zealand. It's about 600 meters long, but definitely needs some maintanance.

When I arrived in Gisborne, I popped up my tent at the campground and went to town for some lunch. I found a Subway, so I took a sandwich there. Back at the campground, I went to the beach. Although a bit cold, the pacific was nice to swim in.

The next day, I planned to do some hikes. I went by bike to a spot 8 km out of town, named Te Kuri Farm. There, I did a nice 2 km walk through farm land and over some hills. Afterwards, I went to the Captain Cook monument to see the Tirirangi Domain and I did the City Heritage Trail to see a bit more of the town.

Back at the campsite, I grilled a huge steak on the barbecue, and had a salad and some wine with it. I went into town again, but all the 2 bars I found were either empty or closed. At the Warehouse, I bought some cheap cd collections, so that I will have some music in the car. Most of the time, I do not receive any radio station at all.

Wat dagen in Gisborne
zondag 7 december – maandag 8 december

Zondag ging ik op weg naar Gisborne waar highway 35 eindigt. Halverwege tussen Tokomaru Bay en Gisborne is de langste pier van Nieuw Zeeland. Hij is ongeveer 600 meter lang, maar heeft absoluut wat onderhoud nodig.

Toen ik in Gisborne aankwam, heb ik mijn tent opgezet op de camping en ben naar de stad gegaan voor de lunch. Ik vond een Subway en nam daar een sandwich. Terug op de camping ging ik naar het strand. Alhoewel een beetje koud, was de oceaan lekker om in te zwemmen.

De volgende dag was ik van plan wat wandelingen te maken. Ik ging met de fiets naar een plek 8 km buiten de stad, genaamd Te Kuri Farm. Daar maakte ik een mooie wandeling van 2 km door boeren land en over wat heuvels. Daarna ging ik naar het Captain Cook monument om het Tirirangi Domain te bekijken en ik deed de City Heritage Trail om wat meer van de stad te zien.

Terug op de camping grilde ik een enorme biefstuk op de barbecue en had er een salade en wat wijn bij. Ik ging weer naar de stad, maar alle 2 de bars die ik vond waren of leeg of gesloten. In de Warehouse kocht ik wat goedkope cd collecties zodat ik wat muziek in de auto heb. Het grootste gedeelte van de tijd ontvang ik geen enkel radio station.

The last day at the northern east coast

Tuesday December 9

On Tuesday morning, it was a bit rainy. After packing my car, I had a full breakfast at the restaurant next to the campsite. Afterwards, I drove up to Napiers, where I will leave the east coast. It was a nice road again, although almost every 5 to 10 kms, there were roadworks.

I did some nice hikes, especially the one at Tonogoio Falls was a good one. Not because of the Tonogoio Falls itself, because that was just a small rapid down the rocks, not even worth a digital photo. But, on the same walkway I passed the Te Ana Falls, which was a real fall and was good to see.

In Napiers, it was hard to find a supermarket, but I found a Countdown after quite some touring around. The campsite I stayed on reminds me of the cheap French camping municipal, because of the state of the permanent parked caravans and the age of the cars on those sites. But this campsite was cheap too, it's only a $10 for a night.

For dinner I had a Chinese take-away sateh dish; the sizes of the Chinese dishes in New Zealand are as huge as back home, so I had more than enough. I spend the evening in the tv room of the campsite together with 4 Canadians. Tomorrow I will go to Taupo, away from the east coast.

De laatste dag aan de noordelijke oost kust
dinsdag 9 december

Dinsdag morgen was het een beetje regenachtig. Nadat ik mijn auto gepakt had, had ik een compleet ontbijt in het restaurant naast de camping. Daarna reed ik naar Napiers, waar ik de kust zal verlaten. Het was weer een mooie weg, hoewel er bijna iedere 5 tot 10 km werk aan de weg was.

Ik maakte een paar mooie wandelingen, vooral die bij Tonogoio Fall was mooi. Niet vanwege Tonogoio Falls zelf, omdat dat maar een kleine stroomversnelling vanaf de rots was, geeneens een digitale fot waard. Maar, op hetzelfde wandelpad kwam ik langs de Te Ana Falls, een echte waterval en mooi om te zien.

In Napiers kon ik moeilijk een supermarkt vinden, maar ik vond na een tijdje rond te rijden een Countdown. De camping waar ik op stond deed me denken aan de goedkope Franse camping municipal vanwege de staat van de stacaravans en de leeftijd van de auto"s op die plekken. Maar de camping was ook goedkoop, maar $10 (ongeveer €4,20) per nacht.

Voor het avondeten had ik een Chinese afhaal sateh schotel; de maat van de Chinese schotels is net zo enorm als thuis, dus ik had meer dan genoeg. De avond bracht ik samen met 4 Canadezen door in de tv zaal van de camping. Morgen ga ik naar Taupo, weg van de oost kust.

Taupo

Wednesday December 10 – Thursday December 11

In the morning, I left Napier to go to Taupo. Halfway the road, there was a sign saying 'Lookout point', but it didn't say what there was to see. It appeared to be some big falls.

In Taupo I checked in at the campsite. The rest of the day I did nothing special; just some wandering around in town, update my journal and that kind of things. In the evening I had a couple of beers in a bar together with two local guys.

The next day was a sightseeing day by pushbike. I went to the Huka Falls, said to be the most scenic falls of New Zealand. I don't know if this is really the case, but they were good to see from the viewpoint. But, they were much better to see from the water, especially by Jet Boat. I did the Huka Falls Jet Boat trip that took about half an hour. It was magnificent to do.

Afterward, I went back to town for some lunch and a trip along the shore of Lake Taupo. After a huge dinner in Pub'n'Grub (the waiter called it 'a mountain of food'), I again had some beers in a bar.

By the way, the sunset was beautiful, but my camera was still in my car at the campsite.

Taupo
woensdag 10 december – donderdag 11 december

‘s Morgens verliet ik Napier om naar Taupo te gaan. Halverwege de weg was een bord met de tekst "Uitkijkpunt", maar er stond niet bij wat er te zien was. Het bleek een paar grote watervallen te zijn.

In Taupo checkte ik in op de camping. De rest van de dag deed ik niets speciaals; gewoon een beetje rondlopen in de stad, mijn verslag bijwerken en meer van dat soort dingen. "s Avonds heb ik met twee plaatselijke kerels in een bar een paar biertjes gedronken.

De volgende dag heb ik op de fiets de omgeving bekeken. Ik ging naar de Huka Falls, waarvan gezegd wordt dat ze de prachtigste van Nieuw Zeeland zijn. Ik weet niet of dit echt zo is, maar zij waren goed te zien vanaf het uitzichtpunt. Maar, ze waren veel beter te zien vanaf het water, vooral per Jet Boat. Ik ging met de Huka Falls Jet Boat tocht die ongeveer een half uur duurde. Het was indrukwekkend.

Daarna ging ik terug naar de stad om wat te eten en een tocht langs de kust van Lake Taupo. Na een enorm diner in Pub"n"Grub (de ober noemde het "een berg eten") nam ik nog een paar biertjes in een bar.

Overigens, de zonsondergang was prachtig, maar mijn fototoestel lag nog in de auto op de camping.

The Tongariro National Park

Friday December 12 – Saturday December 13

Since I have booked a shuttle to the Tongariro Alpine Crossing for Sat, I left Taupo on Friday to go to Whakapapa, a small village in the national park. But before that, I went to the Aratiatia dam in the Waikato river, that opens 5 times a day and is used to generate electricity.

On the way to Whakapapa, I did some small walks. It was raining since 14:00 hr, but the forecasts for Saturday are good.

Saturday started very early. At 6:00 I took a shuttle bus to the start point of the Tongariro Alpine Crossing, together with Patrick from France.

Although the weather forecasts said there would be some rain in the morning, it stayed dry the whole day. The previous time, I also did the crossing, but most parts I couldn't remember anymore. Besides that, last time I didn't go up the summit of Mount Ngauruhoe (or Mount Doom in Lord of the Rings). I did that this time, and it was great! It was a 2 hour climb up on volcanic ashes and loose rocks, but the view to the crater was fantastic. It was cloudy on the summit, but after waiting 5 minutes the clouds disappeared and I was able to see the crater. Going downhill was even harder that going up, but I made it safely to the main track again, about 500 meters lower than the summit at 2269 meters.

The rest of the track was amazing too, especially the Red Crater, which is also an active volcano. I made a huge amount of pictures and even more impressions. At about a quarter past four, we were at the end of the track after walking 23,5 km in exactly 7 hours, stops not included. Since Patrick and I were the only one that had booked Mountain Shuttle from Whakapapa, the driver immediate left the carpark. Otherwise, we had to wait another hour.

Even though the previous days were great, this was definitely the best day of the trip till now, despite the fact that we ran out of time to go to the summit of Mount Tongariro, but that one is lower than Mount Ngauruhoe anyway.

Het Tongariro National Park
vrijdag 12 december – zaterdag 13 december

Omdat ik voor zaterdag een pendelbus naar de Tongariro Alpine Crossing heb geboekt verliet ik Taupo op vrijdag om naar Whakapapa te gaan, een klein dorp in het nationale park. Maar daarvoor ging ik naar de Arartiatia dam in de Waikato rivier. Die gaat 5 keer per dag open en wordt gebruikt om elektriciteit op te wekken.

Onderweg naar Whakapapa heb ik nog wat korte wandelingen gemaakt. Het regende sinds 2 uur, maar de vooruitzichten voor zaterdag zijn goed.

Zaterdag begon erg vroeg. Om 6 uur nam ik de pendelbus naar het beginpunt van de Tongariro Alpine Crossing, samen met Patrick uit Frankrijk.

Hoewel de weersverwachting was dat het "s ochtends wat zou regenen, bleef het de hele dag droog. De vorige keer heb ik de tocht ook gemaakt, maar de meeste stukken kon ik me niet meer herinneren. Bovendien ging ik de vorige keer niet naar de top van de Mount Ngauruhoe (of Mount Doom in Lord of the Rings). Deze keer deed ik dat wel en het was geweldig! Het was een klim omhoog van 2 uur over vulkanisch as en losse rotsen, maar het uitzicht op de krater was fantastisch. Op de top was het bewolkt, maar na 5 minuten wachten verdwenen de wolken en kon ik de krater zien. Bergafwaarts was nog zwaarder dan naar boven, maar ik kwam weer veilig op het hoofdpad aan, ongeveer 500 meter lager dan de top op 2269 meter.

De rest van de tocht was ook verbazingwekkend, speciaal de Red Crater, wat ook een actieve vulkaan is. Ik heb een enorm aantal foto"s gemaakt en nog meer indrukken opgedaan. Om ongeveer kwart over vier waren we aan het eind van het pad na een wandeling van 23,5 km in precies 7 uur, pauzes niet meegeteld. Daar Patrick en ik de enigen waren die geboekt hadden voor de Mountain Shuttle vanuit Whakapapa, verliet de chauffeur direct de parkeerplaats. Anders hadden we nog een uur moeten wachten.

Ook al waren de voorgaande dagen geweldig, dit was zeker te weten de beste dag van de tocht tot nu toe, ondanks het feit dat we te weinig tijd hadden om naar de top van de Mount Tongariro te gaan. Maar die is toch lager dan de Mount Ngauruhoe.

The Forgotten World Highway

Sunday December 14

On Sun, I left the national park to go to Mount Egmont on the west coast. I drove up to Taumarunui and took the Forgotten World Highway to Stratford. Several people said that this is a very scenic highway, and they are right. All over the road are scenic areas, most of them with an explanation of the area signposted.

It was a good though that I drove this road on a Sunday with almost no one else on the road, since many parts of the road had only one lane. Some because of narrow bridges, but many places because of rocks on the road. Sign warning for falling rocks are quite common in mountains, but I have never seen this much rocks actually blocking to road.

The Forgotten World Highway ends in Stratford, next to Mount Egmont. My day ended at the very same place.

De Forgotten World Highway
zondag 14 december

Zondag verliet ik het nationale park om naar Mount Egmont aan de west kust te gaan. Ik reed richting Taumarunui en nam de Forgotten World Highway naar Stratford. Verschillende mensen zeiden dat dit een erg mooie verkeersweg is, en dat klopt. De hele weg zijn er schilderachtige gebieden, de meeste met een bord waarop uitleg wordt gegeven over de omgeving.

Het was een goed idee om deze weg op een zondag te rijden met bijna niemand op de weg, omdat veel stukken van de weg maar één rijbaan hadden. Sommige door smalle bruggen, maar veel plekken door rotsblokken op de weg. Borden die waarschuwen voor vallende rotsblokken zijn redelijk gewoon in de bergen, maar ik heb nog nooit zoveel rotsblokken gezien die echt de weg afsluiten.

De Forgotten World Highway eindigt in Stratford, dicht bij Mount Egmont. Hier eindigde ook mijn dag.

The Waitomo caves / De Waitomo grotten

Monday December 15 – Tuesday December 16

It was storming and raining this night. I wanted to see Mount Egmont, but it is gray and pouring this morning, so there is not that much to see. I just took a breakfast in a cafe and left Stratford northward. Since I've got a week left on the north island before I take the ferry, it is too early to go to Wellington. Instead, I decided to go to Waitomo, where I can visit the caves.

It rained all day long, but I went for a walk anyway. I did a small part of the White Cliffs Walkway, a 7 hour walk, but I only did a 2 hour walk. Since it was still raining in the evening, I went to a backpackers instead of to a campsite.

The next day, my alarm went off at 6:45, since I had to be at the Rap, Raft and Rock site at 7:45 to do a caving trip. I was the only one awake in the hostel. The trip was fully booked, but that didn't matter because that meant we were with only 6 people.

The trip started with an abseil to the cave. After that, we explored the caves. At some parts we had to crawl trough very narrow holes. The blackwater rafting part was nothing more than floating on an innertube down the stream with the glowworms above me. After some more caving, there was a rock climb to get out of the caves. The trip took about 5 minutes, almost 4 of them inside the cave. It was great to do!

Afterward, I went by car to the Ruakuri walkway through a forest with limestone rocks and caves. That was good to do, but at night it was much better. We walked at nighttime with four of us from the backpackers to the walkway. There were glowworm everywhere you looked, it was an unbelievable walk.

De Waitomo grotten
maandag 15 december – dinsdag 16 december

Het stormde en regende deze nacht. Ik wilde Mount Egmont gaan bekijken, maar het was grijs en het goot deze ochtend, dus er was niet veel te zien. Ik naam een ontbijt in cafe en verliet Stratford noordwaarts. Omdat ik nog een week op het Noorder Eiland heb voordat ik de boot neem, is het te vroeg om al naar Wellington te gaan. In plaats daarvan besloot ik naar Waitono te gaan, waar ik de grotten kan bekijken.

Het regende de hele dag, maar ik ben toch een wandeling gaan maken. Ik liep een klein stuk van de White Cliff Walkway, een wandeling van 7 uur, maar ik liep maar 2 uur. Omdat het "s avonds nog steeds regende ging ik naar een hostel voor trekkers in plaats van een camping.

De volgende dag liep mijn wekker om 6:45 af omdat ik om 7:45 op de Rap, Raft en Rock plaats moest zijn voor een grotten tocht. Ik was de enige die wakker was in het hostel. De tocht was vol geboekt, maar dat maakte niets uit omdat dat betekent dat we maar met 6 personen waren.

De tocht begon met een abseil naar de grot. Daarna verkenden we de grotten. Op sommige plekken moesten we door erg nauwe gaten kruipen. Het zwartewater rafting deel was niet veel meer dan de stroom afdrijven op een binnenband met de glimwormen boven me. Na nog wat grotten bekeken te hebben moest je een rots beklimmen om uit de grotten te komen. Dit duurde ongeveer 5 minuten, waarvan bijna 4 in de grot. Het was mooi om te doen!

Daarna ging ik met de auto naar het Ruakuri wandelpad door een bos met kalkstenen rotsen en grotten. Dat was mooi, maar "s nachts was het nog veel beter. We liepen "s nachts met z"n vieren uit het backpackers hostel naar het wandelpad. Overal waar je keek waren glimwormen. Het was een ongelooflijke wandeling.