Na de lunch doen we een dutje, want we hebben beiden lang wakker gelegen. Marc krijgt me maar met moeite wakker. “Ik ga iets eten”, hoor ik in de verte. “Wacht!”, en ik dwing mezelf op te schieten.
‘s Avonds lopen we door Pub street. Alleen om te aanschouwen, want de muziek staat hard en er staan mensen voor de bar die voor je neus springen om je naar hun bar te wijzen.
Wij eindigen de avond in een Hidden Bar. Hanoi kent behalve Pub Street ook een aantal (cocktail)bars die een stuk minder schreeuwerig zijn en waar je, als je er voor staat, niet ziet dat er achter de deur een bar zit. We zitten in “The unicorn”. Bij binnenkomst wordt de rockmuziek meteen vervangen door Franse chansons. Dat had de eigenaar (?) ooit als tip gekregen van andere Europese bezoekers. Het helpt, want we spelen spelletjes en genieten van de rust en de leuke ambiance.
