We zoeken een geocache bij een verlaten waterpark. We rijden over een mooi bestraat pad en Marc hoort na een paar 100 meter bij en man naar ‘m joelen. Ik hoorde de man ook, maar was doorgereden. Thuis kan ik best goedgelovig zijn maar hier doorzie ik de trucjes meestal wel. De man beweert dat we er niet met de brommer mogen rijden en dat we moeten parkeren. We mogen fietsen lenen als we een vrijwillige donatie doen. Heel vrijwillig. Zeer vrijwillig. Je krijgt er water bij. Doe nu maar die twee Euro in het zakje… ik mopper even, maar Marc heeft dit nog niet eerder meegemaakt.
Er staan prachtige fietsen maar we krijgen net als alle andere toeristen een krakkemikkige veel te lage fiets. Marc heeft zijn knieën zowat in zijn neus. We hebben het even over het verdienmodel van de “fietsverhuur”. We zien twee Vietnamese dames op een brommer. Die hoeven niet hun brommer te laten staan. Voor ons is twee Euro weinig geld, voor een Vietnamees betekent dat een diner buiten de deur.
Het waterpark is in 2004 geopend en in 2006 is het alweer verlaten. We fietsen langs een wildwatervaren en zwemglijbanen, maar ze zijn overgenomen door de begroeiing. Er is een grote draak bij het meer, wat ooit aquaria bevatte. We vinden de cache bij een voormalig vakantiehuisje. Wat een mistroostige plek!
