We zijn vroeg op het station en verpozen de tijd met lezen en mensen kijken. De treinrit naar Huế is geweldig. We slingeren langs de kust en hebben uitzicht van ver baaien, heuvels en dorpjes. Af en toe komt er een roepende verkoper van mais, water en broodjes voorbij. Als hij of zij door heeft dat er een aantal westerlingen bij elkaar zitten, kijkt hij of zij ons aan en vraagt op een rustige en vriendelijke toon: “Bread? Coffee?”. We lezen en kijken af en toe uit het raam. De trein rijdt langzaam vanwege de grote hoeveelheid scherpe bochten.
Vlak voor het station van Huế krijg ik de locatie van de bank en het hotel doorgestuurd. Het is vaste prik dat ik navigeer en vervoer regel, wat ik ook heel leuk vind. Bij het uitstappen krijgt Marc al “Taxi, taxi!” Naar zijn hoofd.
In het hotel verbazen we ons over het enorme bed in de kamer, zeker 2.40m breed. Ik grap nog naar Marc, die doorgaans de hotels regelt, of hij gezien de éénpersoonsbedden vannacht en het gigantische bed vandaag, meer afstand zou willen. We moeten er om lachen. We nemen we een duik in het zwembad, op de 11e verdieping. Het waait en het water is koud, dus we houden het snel voor gezien.
Na het eten lopen we door de stad en lopen langs een podium met een dj en een man die het publiek probeert op te zwepen. Het heeft weinig effect, want ondanks de goede muziek dansen de Aziaten niet.
We duiken we voor een spelletje in de “biertuin” van het hotel. Het is gewoon een overdekt terras aan de straat, maar het is er gezellig en de cocktails lekker.
