Terug in het hotel nemen we een duik in het riante zwembad en lezen we nog wat. Vanaf ons staar ik naar de erven naast het hotel en een schoffelende man.
Marc had voor ‘s avonds een kaartje gekocht voor de Hoi An Memories Show. Op het laatste moment besluit ik toch mee te gaan, doorgaans hou ik hier niet zo van. De show vindt plaats op het volgende eiland en er is alweer een heel pretpark met winkels en restaurants omheen gebouwd.
In de rij voor de arena worden we aangesproken door de Vietnamese dame achter ons. Ze is kleuterleidster (0 tot 6 jaar) in Ho Chi Minh City. Ze wil graag onze leeftijd weten. Ze schat ons rond de 40. Wij schatten haar ouder dan ze is. Ze is 28 en heeft een zoon en dochter van 4 en 6. Ze is helemaal idolaat van het moederschap. Ze vraagt ons ook waarom we geen kinderen hebben. We geven hier een eerlijk antwoord op en onbedoeld krijgen we vertiliteitsadvies. Ze weet nog wel een arts in Ho Chi Minh City. Goed bedoeld, maar ik bereik nu wel mijn kookpunt. En ik raak gefrustreerd dat ik haar vanwege beperkte taalvaardigheid niet goed kan zeggen dat ze me boos maakt. Ik draai me weer richting Marc en laad het gesprek verstommen. Marc weet al hoe laat het is en begint ergens anders over.
Met zo’n 2.500 andere mensen kijken we naar de show, waar meer dan eens 120+ mensen op het podium van 25.000 m2 staan. De lichteffecten zijn fantastisch en vooral het dansen in het water vind ik mooi en vernieuwend.
Bij het weggaan wordt ons nog een “Merry Christmas” gewenst en horen we kerstliedjes. Ze weten hier van geen ophouden 😂 We lopen weer terug naar het hotel, maar we lopen deze voorbij, om in ons vorige hotel nog een drankje te drinken en te kletsen over de show van vanavond.
