Rode rotsen

Rode rotsen

We hadden twee nachten in de jeugdherberg van Alice Springs geboekt, maar dat hebben we terplekke aangepast in maar 1 nacht. De plaats stelt niet zoveel voor en we willen meer tijd in de nationale parken doorbrengen. Op maandagochtend konden we een nieuwe auto ophalen, maar het kantoor van Wicked was om 9 uur nog gesloten. Na wat telefoontjes leek iemand zich verslapen te hebben en konden we tegen tienen toch een auto ophalen. Deze keer leek de auto prima te zijn, een Honda CRV 4wd met een tent op het dak. Alles werkt en doet het, de cruisecontrol is aanwezig en de airconditioning kan het bijna laten vriezen in de auto. Tafel en stoelen waren aanwezig en de keuken was compleet. Er moest bijna wel een addertje onder het gras te zitten. Het enige dat we misten waren dinosaurusen, want waarom zou je anders in een Jurassic Park-auto rijden? Aanspraak gaan we met deze auto gegarandeerd weer krijgen.

Tijdens de eerste rit bleek de auto prima te rijden. We wilden stoppen in een Aboriginaldorpje, maar Wouter voelde zich daar totaal niet op zijn gemak. Uiteindelijk bleek dat goed uit te pakken want we zijn een stuk teruggereden via een andere weg via een enorm mooie route op een camping in Glen Helen uitgekomen waar die vanaf de tent zo een canyon met zwemwater konden inlopen. De volgende dag hebben we de weg vervolgd, waarbij we bij bijna elk uitzichtpunt zijn gestopt, zoals bij … Bluff, een meteoorkrater waar we een mooie wandeling konden maken.

Daarna was het tijd om de armspieren te trainen, want richting Uluru (Ayers Rock) kwam eerst nog de Merely Loop, een onverharde weg van 155 kilometer over Aboriginalland. Hiervoor hadden we in Alice Springs al een permit gekocht van wel 5 dollar. Het was een geweldig mooie weg met fantastische uitzichten. Aan het eind was het tijd om te lunchen, wat we bij Kings Canyon hebben gedaan. In de woestijn loopt nu waarschijnlijk een kameel minder rond, want die zat als hamburger tussen mijn broodje. Na het bultige maal hebben we in een kwartiertje een wandeling van 45 minuten naar een uitzichtpunt in de canyon gemaakt. Het uitzichtpunt zelf was niet erg interessant, maar de route zelf was erg mooi. Ik moest de rest van de dag rijden want Wouter voelde zijn armen niet meer na het onverharde stuk.

‘s Avond zijn we gestopt in het toeristenplaatje dat gebouwd is voor Ayers Rock national park, waar we overnachten op een veel te dure camping met veel te kleine plaatsen. Dat krijg je als er geen concurrentie is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *