Frankrijk, wat heet

Het begon lekker in Frankrijk. In de buurt van Cherbourg, waar de boot ruim op tijd aankwam, liggen meerdere campings. Helaas was het zondagmiddag en was overal de receptie dicht. Op zich niet erg, dan zet ik normaal gesproken gewoon ergens mijn tent op. Deze keer hadden alle campings in plaats van een slagboom een hek dat dicht zat. Na de vierde camping, en ruim 20 kilometer, ben ik maar weer teruggegaan naar de eerste in de hoop daar iemand te vinden. Gelukkig liep er net iemand bij de poort die de code gaf om de poort te openen. Uiteindelijk is het een gratis camping geworden, want de volgende dag was er nog steeds niemand van de camping te bekennen.

De eerste dagen was de route redelijk vlak en de temperatuur heerlijk om te fietsen. Ik fietste langs allerlei monumenten want de stranden langs deze kust zijn de plekken waar d-day plaatsvond. Alleen, toen de heuvels en de kliffen begonnen verdwenen ook de wolken en was het soms tegen de 40 graden in de zon. Langs de kust zijn weinig bomen, dus in die veertig graden mocht ik de heuvels beklimmen. Gelukkig zijn ze niet zo steil als in Engeland en Ierland, maar per dag heb ik toch regelmatig meer dan 1200 hoogtemeters gemaakt.

Gelukkig dachten mensen met me mee, zoals de man die de auto stond te wassen en mij best ook even nat wilde sproeien tijdens een van die klimmen. Of de ober die ’s middags in plaats van de rekening van het dagmenu een tweede fruitsalade kwam brengen. En daarna een derde. Toen had ik toch echt wel genoeg fruit op en ben ik binnen maar gaan afrekenen.

Op woensdag was het zover, ik ben de 3000 kilometer gepasseerd. ’s Avonds in Étretat heb ik dat gevierd met een heerlijke mosselpan, een flesje roséẃijn en een lekker ijscoupe toe. Op de camping municipal van Étretat was het enorm druk, en toen ik naar de kust gelopen had snapte ik waarom. Wat een mooie kliffen zijn daar! Doordat het routeboekje nog thuis ligt heb ik geen informatie vooraf en is alles dus een verrassing.

Via nog veel meer kliffen – en daarmee heuvels – fietste ik naar het saaie landschap tussen St. Valery-sur-Somme en La Calotterie, waar ik twee andere Nederlandse fietsers tegenkwam, Marjo en Andŕé. Samen zijn we nog een dag opgefietst tot vlak voor Calais, waar zijn hun auto hadden staan en een afspraak hadden gemaakt met een Warm Showers-host om in de tuin te kamperen. Daar was ik ook welkom, dus daarmee was het de tweede keer deze reis dat ik van Warm Showers gebruik heb gemaakt.

Het laatste stuk tussen Calais en de Belgische grens ging niet helemaal zoals gepland. Ik had een eigen route gemaakt en ik had de route van Langs het Kanaal ook in de GPS staan. Op een of andere manier ben ik van beide routes afgeraakt en heb ik via kiezelpaden en afgesloten bruggen toch Dunkerque gehaald, waar ik op de boulevard nog een patatje gegeten heb. Vanaf daar was het nog maar een paar kilometer tot de Belgische grens, waarmee ik het achtste land van deze reis in ben gefietst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *