Plannen zijn er om te veranderen

Wales is steil. Heel steil. En het waait in Wales. Heel hard en precies vanuit de verkeerde hoek, dus ik heb storm en regen tegen. Toch probeer ik door Wales te fietsen, maar op de tweede dag geef ik het toch op. Het waait zo hard dat ik de volgende heuvel echt niet meer op kom. Ik besluit af te wachten hoe het weer de volgende dag is. Wanneer ik op de enige camping in de buurt aankom blijkt dat ze daar 25 pond voor een overnachting durven te vragen. Dat vind ik iets te veel van het goede, dus dan zal ik optie twee maar gebruiken: Wales overslaan en een stuk met de trein gaan. Wanneer ik bij het station met de onuitspreekbare naam Penrhyndeuraeth aankom blijkt de trein al over twee minuten te gaan. Het kaartje kan ik bij de conducteur kopen. Omdat het zondag is gaan er niet zoveel treinen waardoor ik niet in Newport kan komen, vanwaar ik verder wil fietsen. 

In Shrewsbury, waar ik over moet stappen, vind ik echter een Warm Showers-adres waar ik welkom ben. Dat is de eerste keer dat ik er zelf gebruik van maak, er zijn al wel vaker andere fietsers bij mij langsgekomen. Stuart en zijn vrouw hebben een garage met een gastenverblijf, waar ik gebruik van mag maken. ’s Avonds is er een Open Mic-avond in een plaatselijke kroeg waar lokale muzikanten een jamsessie houden. Stuart is een van de spelers, en het is een geweldige avond. Mijn twijfels of het wel slim was de trein te nemen zijn volledig weg, dit had ik anders niet meegemaakt.

De volgende ochtend neem ik de volgende trein die me in ruim twee uur, zonder tussendoor ergens te stoppen, in Newport brengt. Bij het centrum van Newport moet ik aan Nieuwegein of Almere denken, en dat is niet echt positief. In plaats van een camping bij de stad te zoeken fiets ik maar vast een stuk naar het oosten, tichting de brug over de Severn die ik moet nemen om in Bristol te komen. Ik stop uiteindelijk een paar kilometer voorbij de brug op een boerencamping die helemaal gratis is. Tenminste, de prijs was 10 pond en de boerin zou binnen wisselgeld halen. Dat is ze waarschijnlijk helemaal vergeten, en ik heb haar daarna ook niet meer gezien. Netjes als ik ben heb ik de volgende ochtend nog aangebeld, maar er was niemand thuis.

Via een mooie route kom ik in Bristol aan waar op een binnenpleintje een aantal foodtruchs staan. Het is rond lunchtijd, dus dat komt mooi uit. De tortilla smaakte prima, en het weer wordt ook steeds beter. Ik kan al de hele dag zonder jas fietsen. Via een oude spoortlijn fiets ik verder richting Bath. Zo’n 10 kilometer voor Bath stop ik op de dichtsbijzijnde camping waar tenten ook toegestaan zijn. Dat blijft een punt in Engeland, veel campings blijken geen vergunning te hebben voor tenten. Op deze camping blijf ik twee dagen, ik een dagje Bath bezichtigen, en daar ga ik met de bus heen, want ik vind het niet handig om een fiets bij me te hebben in de stad.

Bath is een enorm mooie stad. Natuurlijk bezoek ik de oude romeinse baden, samen met honderden andere mensen. Als je de grote groepen maar een beetje probeert te ontwijken kan je de meeste dingen toch redelijk rustig bekijken. Daarna ga ik met een gratis wandeltocht van ruim twee uur mee. Dat was me in Dublin erg goed bevallen, en ook hier was het erg interessant. Na een heerlijke Italiaanse maaltijd in een binnentuin neem ik de bus weer terug naar Bitton. Vreemd genoeg is de busreis terug twee keer zo duur als heen.

Na een nogal uitgebreid ontbijt in de oude stationsrestaurantie van Bitton fiets ik verder langs de vergeten spoorlijn om bij Bath National Cycle Route 24 richting Southampton te volgen. Ik ga dus niet naar Cornwall, en ik ga ook niet naar London. In London zijn pas weer aanslagen gepleegd en ik heb geen zin om nu daarnaartoe te gaan. Het heeft denk ik enige tijd nodig voordat het weer rustiger wordt in de stad. In plaats daarvan neem ik de ferry van Portsmouth naar Cherbourg in Normandië om toch een stuk van de Langs het Kanaal-route te fietsen. Dat was oorspronkelijk een van mijn plannen, maar het boekje heb ik thuisgelaten. Gelukkig heb ik de tracks wel in mijn GPS staan.

In tweeënhalve dag fiets ik naar Portsmouth toe, grotendeels langs oude spoorlijnen via een verrassend mooie route. In plaats van een paar kilometer in Frankrijk ga ik er nu ruim 700 fietsen, en ik heb er zin in. 

De foto’s volgen, de verbinding op de ferry is nogal slecht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *