In de herkansing

Bij het wegrijden van de camping kwam ik er achter dat mijn achterband leeg was. Een grote doorn bleek de schuldige te zijn. Helaas ging er bij het vervangen van de binnenband iets mis, waarschijnlijk zat de nieuwe band gedraaid. Net toen ik alle tassen weer op de fiets wilde hangen ontplofte de band met een harde knal. Gelukkig is de buitenband wel heel gebleven, dus met nog een nieuwe binnenband kon ik de schade weer herstellen.

Intussen kwamen er steeds meer wolken voor de zon drijven, en het duurde niet lang tot het begon te regenen. Na de regen kwam stortregen, en dat werd weer gevolgd door hagel. Het leek er wel op of alles me wilde tegenhouden zodat ik niet verder dan twee jaar geleden zou komen.

Later op de dag kwam alles toch weer goed. Door de wind droogde alles snel op en in Sligo vond ik een fietsenwinkel waar ik een aantal nieuwe binnenbanden kon kopen. Vanaf daar was het nog maar een kilometer of 8 naar de camping in Strandhill, waar ik twee nachten ben gebleven.

Via een mooie en nagenoeg droge route ben ik vervolgens naar Castlebar gereden. Die plaats ligt een aardig stuk buiten de route, maar op deze manier kon ik op redelijke dagafstanden toch campings vinden. De laatste 25 kilometer gingen daardoor wel over een drukke weg, maar de vluchtstrook was breed en door wegwerkzaamheden werden er maar eens in de tien minuten een hoop auto’s doorgelaten, De rest van de tijd was het dus rustig op de weg.

Vanaf hier wordt de route alleen maar mooier, door een dal langs meren en watervallen fiets ik de de volgende dag naar Leenaun, waar ik mijn tent bij een hostel opzet. Dat betekent dus ook ’s avonds lekker binnenzitten, wat vanwege de enorme invasie van midges ook wel nodig is. In het hostel blijk ik de enige niet-Fransman te zijn, en het Engels van de anderen had een hoog Allo-Allo-gehalte. Toch lukte het elkaar te begrijpen.

Toen ik ’s ochtends uit mijn tent gekropen kwam werd ik verwelkomd door duizenden, of misschien wel miljoenen midges die mij als bloeddorstige vampiers direct besprongen. Hierdoor was ik veel te laat om een lange broek aan te trekken met als gevolg honderden jeukende beten op mijn benen. Bij de eerste apotheek heb ik meteen antimidgesspul en afterbite gekocht, maar het leed was natuurlijk al geleden. 

Via een gebied dat wel wat weg had van Yorkshire Dales, maar dan nog ruiger en met talloze zwarte stenen muurtjes fietste ik naar Roundstone. Daar bleek ik twee jaar geleden ook al geweest te zijn, want van de vier geocaches uit een serie had ik er twee eerder al gelogd. Het weer wordt ook weer steeds beter, en ’s avonds had ik daardoor een fantastisch uitzicht over de baai. Natuurlijk was ik rijkelijk besprenkeld met het middeltje dat ik eerder die dag gekocht had, ook al zaten er hier veel minder van die beestjes.

Inmiddels had ik wat vooruitgelezen in het routeboekje, waarin stond dat het volende stuk door wat minder interessante stukken en over wat drukkere wegen zou gaan. Maar, er ligt ook een eiland in de buurt dat zeer de moeite waard zou zijn. Laten er nou twee verschillende veerdiensten naar Inishmore gaan, waardoor ik dat stuk mooi kon omzeilen. Enige puntje is dat ik dan ook niet langs Galway kom. Ik besluit de boot van 18:30 te boeken, want die van 13:00 zou wel heel krap worden. Het was ruim 50 kilometer fietsen naar de boot.

Maar ja, het zou toch wel lekker zijn om de boot van 13:00 te halen, dus om half zeven in de ochtend zit ik al op de fiets. Ondanks de stevige wind die van alle kanten lijkt te komen ben ik om half tien al in de haven, precies op tijd voor de eerste boot van de dag. Dat is dus twee boten eerder dan geboekt had, maar er was gelukkig genoeg plek voor mijn fiets.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *